BOU DE VARA

Coa sombra do teu nome

2011-11-30T09:17:00.001-08:00

O vindeiro venres, 2 de decembro ás 20.30 horas, vaise presentar na Casa da Cultura Manuel Lueiro Rey do Grove a novela "Coa sombra do teu nome", do autor grovense Pío Dalonga e publicado por Todogrove Edicións.

Sempre é unha boa nova que saian á rua productos culturais, e sobre todo como é o caso deste libro, que é o primeiro volume que publica Pío Dalonga (O Grove, 1962), un habitual da creación literaria en xornais, revistas e outras publicacións de ámbito local, comarcal e incluso galego.
Pío é unha persoa moi coñecida e querida na súa vila, os que o tratamos desde hai preto de 20 anos, como é o meu caso, sabemos moi ben que é unha fonte inesgotable de coñecemento literario e un amante da poesía, en particular, ademais de ter unha curiosa capacidade de relatar os feitos cotiás, pero sempre imprimíndolle o seu inimitable estilo.
"Coa sombra do teu nome" é a recompilación dunha serie de feitos acaecidos entre 1995 e 1996, que finalmente o autor se decidiu a recompoñer a partir de vellos escritos. O resultado é unha historia na que Ela é a única protagonista.

Non vos imos a destripar a novela, que se poderá mercar nas librerias desde esta mesma fin de semana, pero si que vos animamos a leela e tamén a participar na presentación.

Obituario: Pepiño Branco

2011-11-07T05:27:00.000-08:00

Pepiño Branco, no chan, e Minero, enriba do banco.

Dende as húmidas terras de Ombre, cauce do Río Longo, afluente do Eume, chégannos desalentadoras novas que obrigan ao Boudevara a enarbolar o crespón negro.
O que noutrora lucira maxestuoso e albino como na foto que precede estas verbas, non era outro que Pepiño Branco, irmán de sangue do celebérrimo Chícharo (o galo navegante do que xa temos dado conta neste humilde espazo), non puido soportar a presión dos moitos procesos e operacións abertas contra el... foi deste xeito como abandonou aos seus semellantes e a aqueles que o acolleran e lle deran a boa vida que o levou ata os 8 kg de peso.

A súa desconsolada familia

Os seus desconsolados parentes e benefactores, (que prefiren permanecer no economato) rogan unha oración pola alma de Pepiño Branco, ao tempo que, enchidos de dor, teñen un intre na memoria para o Chícharo, que quedou de fecundador das pitas da illa de Cortegada. Oremos...

SAÍDAS DE NAVEGACIÓN

2011-10-07T04:52:00.000-07:00

Isidro Mariño, entrevista.

2011-07-26T15:45:00.001-07:00

Isidro Mariño, o noso Isidro, é a día de hoxe o patrón e armador do Chasula, un cerqueiro con máis de medio século de vida que foi recuperado para convertilo nunha aula didáctica do mar, barco para charter, saídas de pesca deportiva e incluso facer de escenario e pasarela das últimas tendencias de moda galega. Pero antes de chegar a este punto Isidro fixo moitas outras cousas, a súa trayectoria vital estivo sempre vencellada ao mar, dun xeito ou de outro o salitre foi un dos compoñentes básicos, xunto coa pipa e as sandalias, da fórmulación deste “elemento”.

A principios dos anos 90 o proxecto que ocupaba a Isidro era a Escola Obradoiro A Aixola, en Marín, el era o director da mesma nunha das épocas de máis productividade e actividade deste centro de formación dependente da Conselleria do Mar. Foi nesta Escola onde se ideou o proxecto de recuperación da tipoloxía extinguida da Lancha do Xeito (ou de relinga). Hoxe conversamos con Isidro para coñecer de primeirísima man como se xestou a idea e como se chegou ata a navegación da Nova Marina.

Boudevara: Cal foi a orixe da recuperación da Lancha do Xeito?

Isidro Mariño: Dentro do proxecto formativo da Escola Obradoiro A Aixola figuraba a construcción de unha lancha do xeito, naquel momento no que nos basamos foi nun estudio previo que realizara Staffan Mörling e no que figuraban unhas fotografías, unha caixa de cuadernas e os dibuxos de un plano de unha lancha. Así pois puxémonos en marcha elaborando o medio casco para facer o trazado e o escantillonado da lancha, pero resultou que o medio casco elaborado cos datos cos que contabamos non levaba ás formas da embarcación, xa que había algún fallo na caixa de cuadernas.

BdV: Esto obrigaría a facer un cambio no plantexamento do traballo?

IM: Pois si, foi neste momento cando decidimos facer un grupo de traballo de investigación para documentarnos e si era posible facernos con algún pecio ou resto físico de algunha xeiteira. Para deseñar a metodoloxía e os cuestionarios para o traballo de campo contratamos os servizos de Mörling. Cando tiñamos xa claro a concreción das preguntas e o método a seguir comezou o traballo de campo, o precorrer a costa empezando por Fisterra, e foi gracias á implicación de dous dos alumnos a Escola: Juan Manuel Tasende “XAN”, e Antonio Barcala “CARSON”, que collían o coche nas fins de semana e dias libres e se desplazaban ata a Costa da Morte en busca de datos e informantes.

Carson (máis coñecido como "oiches Carson") e Xan

BdV: E foron Xan e Carson os que atoparon o pecio da Marina?

IM: Pois si, foron eles dous, como quedou dito, empezaron desde Fisterra cara o sur, costeando e buscando información, viñeron baixando por Ézaro onde atoparon aos Chagangos, uns carpinteiros de ribeira da zona (que de feito construiron o Chasula) que lles dixeron que eles nunca construiran lanchas do xeito i encamiñaron a Xan e Carson cara a Caldebarcos.

Aqui foi donde contactaron con Francisco de Lado, un carpinterio de ribeira que lles contou que uns anos atrás habia unha lancha do xeito nas lagoas de Caldebarcos que fora modificada por el, e tiña a sospeita de que seguiría alí o pecio enterrado na lama.

Isidro e Francisco de Lado 20 anos despois de coñecerse

BdV: Así que Francisco os levou ata onde se atopaba a Marina

IM: Alí foron os tres e chegaron ao lugar, unha lameira da que surdía o característico pinchón de proa, e chegaron o luns á Escola dicindo que atoparan restos de unha lancha. O martes estabamos aquí co enxeñeiro facendo unhas catas para averiguar como se podería atopar o pecio do casco. Esta foi unha gran noticia e decidimos poñer o equipo mans á obra.

BdV: Ademais dos alumnos da escola, quenes formabades ese equipo?

IM: Daquela estabamos Paco Paxaro, Pepe Garrido, o exeñeiro, Chesqui i eu. E xunto co alumnado comezamos o traballo da excavación, para ver como se atopaba o pecio.

BdV: E con que vos atopáchedes?

IM: A medida que iamos excavando iamonos dando conta de que os restos da embarcación estaban moito mellor que do que cabía esperar. Rematamos o desenterramento e atopámonos con unha nova dificultade que era o seu traslado ata Marín, xa que a lancha chegou ata alí por mar, pero nos tiñamos que sacala con todo o coidado polas corredoiras e levala a case 200 km de distancia sen dañar o pecio, e isto foi unha tarea verdadeiramente ardua.

O pecio que atopamos está no museo Massó de Bueu, tal e como foi rescatado, é dicir, coas pezas estructurais e os bances que conservaba. Vinte anos despois da nosa actuación o pecio sigue sin ser tratado pero se atopa igual que o día no que se desenterrou.

BdV: A partir dese momento empezouse a construcción da réplica?

IM: Cancho chegamos con ela a Marín fixemos o pique e o carro para que non se desmebrara o pecio, levantouse caixa de cuadernas, fixéronse os planos a partir da Marina orixinal e a unha distancia de un par de metros comezamos coa posta de quilla da reproducción da Marina: a Nova Marina.

Para a construcción da réplica tivemos moito en conta o proceso tradicional, buscando as polas de carballo mais axeitadas á fasquia das cuadernas, respetando as épocas de aserrado e secado da madeira, e todo isto sen deixar de primar a formación dos alumnos.

BdV: Cantas persoas estiveron implicadas neste proceso?

IM: A Escola chegou a estar operativa as 24 horas do día, o nivel de implicación e o desexo por ver no mar a Nova Marina induciu a que todos nos volcáramos co proxecto, pódese decir que o total dos 60 alumnos da Escola participaron del, xa que se trataba dun proxecto integral que comprendia o estudio, recuperación, aparellamento e navegación, e así se levou a cabo.

BdV: É de supoñer que a botadura fora unha festa?

IM: Efectivamente, traballamos moito e a moi bo ritmo para que a Nova Marina puidera asistir á Festa Marítima Internacional de Brest 92, o que finalmente non puido ser por uns poucos meses. A súa presentación en sociedade doi no Encontro de Ribeira en 1993, no que participarmos todos aqueles que estiveramos implicados en facer deste proxecto unha realidade.

BdV: A Nova Marina xa estaba a flote, e agora que?

IM: A Escola detivo a súa actividade pouco despois e como a embarcación foi feita a cargo da, por aquel entonces, Consellería de Pesca a Nova Marina xunto con algun dos outros barcos que alí se construiran quedou amarrada en Estribela. Unha familia desta parroquia, os Carrachos, mantíñame informado de como se atopaba a lancha, que sufriu varios naufraxios no seu propio amarre. Tempo despois foi para O Grove, xa que os Asociación de Amigos da Dorna Meca, (entre os que está Isidro) se fixo cargo do seu coidado durante varios anos. E na súa época final foi cedida pola Consellería á Escola de Navegación Tradicional da ACD Dorna da Illa de Arousa.

A Nova Marina amarrada no Grove (1998)

BdV: Estamos mantendo esta conversa no marco da celebración do XX aniversario da recuperación do pecio da Marina, moi preto da Fonte das Mentiras, en Caldebarcos. Que sintes nesta celebración?

IM: A min me emociona e me parece un recoñecemento á cultura existente aquí en Caldebarcos, tanto aos constructores navais como ao que nos tranmitiren no seu día. É certo que a andaina de recuperación comezou hai anos e tanto desde O Grove como da Illa de Arousa ou na Guarda había indicios deste movemento, esta lembranza me parece moi emocionante.

Ante o xeito e a importancia que tivo e a importancia que tiveron estas lanchas ao longo de todo o litoral galego, pois me parece este un punto clave, estamos falando de unha comunidade bastante grande que cando non había sardiña, había fame, e que durante moitos anos a súa sustentabilidade estaba no xeito e na sardiña; entón o de transmitilo a todo o mundo é o mínimo que se debe facer.

XX anos da recuperación da Marina

2011-07-21T17:15:00.000-07:00

Chegamos a Caldebarcos pouco despois das 6 da tarde deste xoves 21 de xullo, concretamente ao lugar da Fontevella, o pequeno mirador da placiña ofrecia unha marabillosa vista da ría e das praias; nesa mesma placiña atopábase instalada a exposición MAR AO XEITO, unha montaxe dedicada ás emblemáticas embarcacións que se adicaron a esta arte de pesca, por antonomasia: a lancha xeiteira. Esta monografía recolle descricións sobre a arte do xeito, o oficio, as lanchas... e tamén sobre os traballos que derivaren nunha realidade tanxible como é a Nova Marina.

Pero a visita a Caldebarcos tiña un obxecto máis que o de disfrutar do espectacular entorno único que ofrece esta banda do mar, non quixemos perder a oportunidade de participar no acto de conmemoración do XX aniversario da recuperación do pecio da última lancha xeiteira, a Marina, que alá polo 1991 foi desenterrada de unha lameira próxima á laguna de Caldebarcos, e que ao abeiro de un proxecto ideado e capitaneado por Isidro Mariño, o noso Isidro (do que falaremos próximamente en outro post), derivou na construcción de unha réplica xemelga na Escola Obradoiro a Aixola de Marín.

Este evento estivo organizado pola Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial, a Asociación Cultural Xurde de Caldebarcos e o Museo do Mar de Galicia. Non tardamos moito en coñecer aos encargados de presentar o acto; Lela da Fontevella e o seu fillo seminarista (estudiante especializado) que como veciños da zona e coñecedores do mundo do xeito foren os encargados de conducir esta celebración.

Lela da Fontevella e o seu fillo seminarista

Numeroso público se deu cita nesta conmemoración da recuperación da última lancha do xeito, que en verbas do seminarista: "fixo que Caldebarcos escribira unha importante páxina na historia da cultura mariñeira de Galicia". Non faltou a música neste evento que se abría coa intervención do alcalde de Carnota, Ramón Noceda; o director do Museo do Mar, Pablo Carrera; e de Luís Rei, que realizou unha breve presentación do último número da Ardentía que saiu do prelo para o Encontro de Carril, e que tamén fixo un percorrido sobre a presencia da lancha do xeito nas publicacións e na historia da recuperación da nosa historia marítima.

O alcalde de Carnota

Pablo Carrera

Luís Rei, carghadiño de libros

Lela da Fontevella reclamoulle un pufo de un camión de sardiñas a varios dos intervintes

Un dos puntos de inflexíon do programa da xornada foi a do homenaxe a Francisco de Lado, o carpinteiro de ribeira que se ocupara no seu dia dos traballos na Marina, que foi peza clave para o achádego do pecio, e importantísima fonte de información para os traballos posteriores para a elaboración da réplica, a nova Marina. Francisco recibiu emocionado o sinceiro aplauso e homenaxe das entidades organizadoras e das perosas que ata alí nos achegamos, e recibiu de mans de Victor Fernández, presidente da FGCMF, un pergamino conmemorativo.

Francisco de Lado con Victor Fernández

A continuación do recoñecemento a Lado, como alí se lle coñece, subiron ao escenario os poetas Chisco Fernández Naval, Alexandre Nerium, Miro Villar, Carlos Arias e Anxo Angueira, que leron poemas do libro "Tamén Navegar", que é un compilación poética de versos relacionados co mar en galego desde o S XII ata a actualidade, sendo presentado no X Encontro, hai uns días en Carril. Angueira deu lectura en rigorosa exclusiva a un poema que escribiu poucos minutos antes de comezar o evento, inspirado pola paisaxe e a historia que destila. Tamén Maria de Lado interpretou unha peza a voz e pandeireta, da súa propia autoría.

Despois das intervencións os asistentes dirixímonos á ribeira, dándo un paseo entre os pequenos galpóns (o que no grove chamamos loxes) que se atopan salpicados por toda a praia e que sirven como naves auxiliares da laboura dos mariñeiros, todo un exemplo que se conserva da arquitectura popular mariñeira. Detivemos os noso paso ao chegar ao entorno da Fonte das Mentiras, onde se atopa un pequeno fondeadeiro, dos de toda a vida, sen recheos nin formigóns.

Na última liña de fondeos atopàbase a lancha xeiteira Canle, recén arribada de Muros tripulada por membros da Asociación Canle e da ACD Dorna.

Alí xa habia ambiente, cheiraba ao fume e ás sardiñas areadas na parrilla, ao fondo atopábase o seminarista (estudiante especializado) acompañando á familia do Sr. Marino (Cambeiro), algúns dos seus netos e a maior parte dos fillos do que fora o patrón e armador da Marina, xa finado pero presente na memoria dos que o coñeceron e o trataron, un home que se puxo a disposición de todos os que interviron no proxecto de recuperación da lancha xeiteira. Entre os familiares estaba Marina, filla do armador, e que comparte nome coa embarcación orixinal e que hai 19 anos foi a madriña na botadura da Nova Marina.

Marina, terceira pola dereita, tamén foi a madriña nesta ocasión, xa que foi ela quen descobriu a placa conmemorativa que deixará proba indeleble deste XX aniversario da recuperación do pecio da Marina nun dos cons desta ribeira.

De aquí en diante tocou dar conta de unhas sardiñas asadas, que mollaban o pan (de millo e de trigo) acompañadas de uns chiquitos de viño (blanco e tinto). A paparota estivo amenizada pola Charanga O Vendaval, de Fisterra, unha charanga das de toda a vida que lle deron candela ao seu repertorio mentras os demais papabamos o contido das caixas de sardiñas (para comer hai xente).

Si os queredes contratar

Sacamos varias conclusións desta celebración, o recoñecemento a aquelas persoas que souberon entender o proxecto de recuperación da lancha do xeito e facelo seu; a oportunidade de coñecer e disfrutar do entorno de Carnota, Caldebarcos e a Fontevella; e a importancia das ideas, neste caso a idea de recuperar unha embarcación desaparecida despois de ter unha importancia capital en determinadas comunidades como foi esta, pero tamén o nivel de implicación das persoas que se volcaron para convertilo nunha realidade, pero tal e como quedou dito, deso falaremos máis adiante.

A placa conmemorativa

CARRIL cheira a mar

2011-07-09T07:42:00.000-07:00

"Esta villa del Carril se començó a fundar habrá poco más de cien años. Fundáronla algunos vezinos del Padrón que venían a pescar junto dó está fundada".
Jerónimo del Hoyo. 1607

ALGO DE HISTORIA

O comentario do Jerónimo ven a poñer de manifesto a conexión fluvial desta vila con Santiago de Compostela, se ben, o seu porto xa estaba habilitado dende moito antes, en concreto dende a súa creación en 1512.

Mais sería a mediados do século XVIII cando Carril chegaría a ser uno dos máis importantes portos de Galicia, onde se ubicaban as principales casas de comercio e as súas filiais da época.

Nesta época é cando Carril coñece a súa època dourada como "porto natural de Santiago", e froito da puxanza da burguesía compostelana, en 1801 establecese en Carril unha Aduana de segunda clase. Nestes anos contabilízanse na vila varias fábricas de salazón da sardina, curtidos e outras de fundición, e arribaban con frecuencia importantes cargamentos de liño e cáñamo procedentes de Rusia, e de coiro remitidos dende América, vía Andalucía e Portugal.

Os primeros 30 años do século XIX foron años de recesión, que no empezarían a superarse até a década de 1840, cando varias casas de comercio de Santiago se asocian, iniciando así unha nova fase de intercambios mercantís con América do Sur e cos portos máis importantes de Inglaterra, Francia, Bélxica e Portugal.

Carril tiña por entón 2.165 habitantes que se albergaban en 250 casas repartidas entre a Vila e os barrios de Fábreica, Sardiñeira e a Illa de Cortegada, contaba ademáis con Aduana e unha multitude de almacéns onde se depositan os xéneros de comercio.

A pesares destes síntomas de recuperación, nas décadas seguientes Carril entraría nunha época de decadencia, xustificada en esencia, pola progresiva sustitución da vela por embarcacións de vapor, co conseguiente aumento da tonelaxe dos barcos que en definitiva deixaron insuficientes as súas instalaciones portuarias, situadas en plena desembocadura do río Ulla e constreñidas pola illa de Cortegada. Foi entón cando os comerciantes composteláns comezaron a ver con mellores ollos outros portos do litoral galaico como A Coruña, Ferrol, Vigo, ou a mesma Vilagarcía.

E aínda que a construcción, entre 1862 y 1873, do ferrocarril compostelán supuxo un respiro a esta situación de declive de Carril, o certo é que ese mesmo acontecemento acentuou ainda máis a unión con Vilagarcía, a quen Carril ía cedendo paulatinamente a hexemonía como "porto natural de Santiago".

Breve apunte sobre o ferrocarril

Carril foi a primeira estación do final da primeira líña de ferrocarril de Galicia que unía Santiago con Carril. Bautizado como ferrocarril compostelano da Infanta Dna. Isabel, (42 Km.), foi construído para unir Santiago de Compostela co moi importante porto de Carril daquela, hoxe barrio mariñero do Concello de Vilagarcía e na época que nos ocupa, "Ayuntamiento Constitucional de Santiago de Carril".
(foto: inauguración liña Santiago-Carril. 1873)

Hoxe o antigo apeadeiro de Carril alberga o Museo do Ferrocarril de Carril.

Seguimos:

A pesares da contrucción da liña ferroviaria, o proceso de declive sería irreversible a partires de 1888, data na que se habilita o famoso Peirao de Ferro en Vilagarcía. Como consecuencia inmediata, o trasvase gradual das dependencias administrativas ligadas ao porto (Aduana, Xunta de Sanidade, Casas Consignatarias, etc.) a esta última vila.

Sin os importantes ingresos que xeraba o porto e os establecimientos mercantís e industriales, o Concello de Carril, como antes Vilaxoan, foise pechando en sí mesmo até que no ano 1913, agobiado polas débedas contraidas coa Deputación e a Facenda Estatal, ademáis duns impostos municipais cada vez maiores, solicitou de mútuo acordo coas duas vilas vecinas a súa anexión a Vilagarcía de Aroua.

Bibliografía:
Vilagarcía, Vilaxoán e Carril de Manuel Villaronga.
Historia e vida da Ría de Arousa de Manuel Fajardo Piñeiro.
Turvilagarcía
Fotografía:
O Mar de Memoria. Xunta de Galicia. 1991
Estampas de Galicia. Colección "Ksado". Albún nº1.

X ENCONTRO
O día
Por Lino Prieto
Foto: Lino Prieto, Mónica Irago, Montse Piedras

A toma de contacto cos Encontros foi diúrna, varias viaxes a Carril desde martes da semana de inicio do Encontro permitiron ver como se foi cocendo i expandido a loxística propia do evento.

O mércores pola mañá todo o mundo andaba apurado: tripulantes, directivos, organización, artesáns, xornalistas, expositores, políticos (bueno, estes non anduveron tan apurados nin antes nin durante)… a inauguración era inminente.
Os barcos seguían chegando por mar e por terra.

O xoves unha boa rasca de nordés limitou as ansias de chegar veleando de moitos dos que entraron a porto durante a xornada, que foron moi poucos e despois dun mundo de bordos e bolinas co vento na proa (entre estes poucos, dúas bravas de armas tomar, A Meca e A Muller de Balboas).

A estampa do porto xa ia molando cada vez máis. Na tarde do venres xa casi estaba todo o mundo no seu lugar, comenzaban os reencontros no mar, no pantalán i en terra, tamén o muelle estaba enchéndose de xente que viña a mirar, moita xente que se achegaba a ver de cerca que era eso que había en Carril na fin de semana.

O resto da fin de semana foi moi de navegar, incluso en planeadora e nemáticas para nos achegar a Cortegada, esa illa cercana e descoñecida que foi obxecto de mercadeos de concello, monarquias e empresa privada, que finalmente acadou un estado de conservación para o interese xeral.

Todo para nós

Si algo hai que salientar deste Encontro, aparte do compromiso e o ambiente sano e propicio á colaboración para que todo saíra ben, é algo que contribuiu a dar unha imaxe excelente, falamos do feito de que se deixara todo o espazo portuario da dársena de Carril para as embacacións participantes no X Encontro de Embarcacións Tradicionais de Galicia.

A imaxe era algo único, todo cheo de barcos de madeira, de paus de madeira, de velas… unha estampa da que moitos dos que teñen poder de decisión deberían sacar unha lección positiva, agora que parece que se vislumbran “intencións” de empezar a considerar as embarcacións como algo tanxible e real,

E para os máis pequenos:

Barcas na piscina

Mauro e Santiago Insua (retoño de Emilio Insua, do equipo de redacción de ARDENTÍA)

Regata de barcaños

Mauro, vencedor 2ª manga da regata de barcaños.

X ENCONTRO
A noite
Por Xaquin
Fotos: Mónica Irago, Lino Prieto, Montse Piedras, Toño Cesteiro

As noites en Carril duraron o que quixo Secundino co seu canto anunciando o albor dun novo día, cada día cuns 20 minutos de retraso con respecto ao anterior.
Según dixo Sir Cesar Bedoia este retraso era unha artemaña do galo de Mos por confundir o tempo real e aprazar o seu xuizo final e mesmo forzar o seu indulto.

Sir Bedoya a dieta de chícharo

Mais na noite do sábado oficiouse sen remedio un acto relixioso a bordo do "Rei do Mar" para exculpación dos pecados do inxustamente afamado galo. Alí estaban todos os santos apostólicos e católicos, incluído o demo do Socorro ataviado de monaguillo.Esa mañán o poliño xa non cantou nada.

Galeón con-catedral "Rei do Mar" (ACD. Illa de Arousa). Foto: Belen Rod

Pero ata ese día transcorreron moitas horas morcegas lostreghadas por incontables barulleiros da gaita e demáis instrumentos atronadores de percusión e repercusión auditiva, todo mesturado con alegóricos cantos trivais e bárbaras contorsións de acenos e aquelarres de cintura para arriba e para abaixo.

Entre idas e venidas para desaloxo dos líquidos elementos na rampa de varada, moitos se decataron da presencia da Martola co seu bicho pintado, renomeada AMAR e que dou pé a un dos actos máis senlleiros do Encontro na lembrança do desaparecido Paco.

A Martola de Paco Bicho.

Para entón Toño o Cesteiro tentaba localizar a Osa Polar e o Carro de Manolo Escobar.

Barulleiros na Parisina (Asoc. A Calmoseira): Toño, Simón, Gerardo, Felipe....

O día a día, (ou a noite á noite) foi esgotadora, máis resistimos. O xoves unha delicia de ambiente co aire fresco dos Chus Boy´s (Sara, Alex e Simón) cantando con osadía temas rusos, chicanos e coreanos (se alguén ten fotos que avise), algo inaudito hai poucos anos cando a Lei do Talión impoñía xota por jota, polca por polka e bombo que te criou.
Ajora se impón o de “eu non quero traballar nin tampouco cotisar, que cotise o alcalde... Ala, viva o jipismo”

A renovo sonou a Viñalar Fantastic Band, que non aparecían en público dende o 2006 e que este ano se arrexuntan para ofrecer a música tabernaria de sempre.

E cun toque tamén distinto apareceron na taberna mariñeira os gaiteiros de Sobradelo Van de Cuncas (Asociación Cultural NOS) con toque e bo facer do mestre Manuel tocando o clarinete acompañando a un cuarteto de gaita, acordeón e tamboril coma nas bandas de antaño (tampouco teo fotos).

Moito canto expontaneo e himno jerrero como o meco “Cala Compadre” que xa sonou en Muros e resoou no Carballino.

E penso que o ultimo que sonou foi o toque de queda de Pelouro a bordo dun bombo crecido e curado de espantos que marchou polo Ulla abaixo.

En fin, un Gran Encontro de dia e de noite, con moito navegar e moita carallada, depois de todo é que o mariñeiro quere ao chegar a terra, eso si, con respeto e sen descarrilar.
Faltou coma sempre o palé.
Até a próxima

Un dominco en Vilaxoán

2011-06-27T12:53:00.001-07:00

O racú dos da Dorna Meca, coma un misil

Si, un dominco, con "c", en Vilaxoán, pero non un dominco calquera, senón que se trata da segunda das xornadas previas ao X Encontro de Embarcacións Tradicionais de Galicia, Carril 2011.

Sete mundos de dornas

O Râná, primeiro da fila no pantalán dos grandes

Os pantalán enchéronse a máis non poder, e na outra dársena, na que se amarran os bateeiros amarraron os galeóns (o de Abilleira, o Industrial, o Eliseo...), a Dorna Sara, o trincado Ría de Ferrol e algún que outro veleiro que tomou parte nestas xornadas.

O ambiente foi excelente, un rollo moi cordial, que destila as ganas que temos todos de que este encontro sexa como os anteriores, nos que todo saia ben e boa mostra delo foi a implicación nesta xornada previa, na que participaron un bo lote de embarcacións. Supoño que ese bo rollo reinante tería algo que ver con que era a sobremesa e a xente viña frejando o bandullo.

Dous que sempre veñen aos encontros navegando: o Ría de Ferrol e o Búrbida

O inicio da navegación, pouco despois das 5 da tarde

A Maristela, outra que nunca falla!

O remate das xornadas consistiu en unha navegacion libre, basicamente traveses e viradas, barcos máis grandes e barcos máis pequenos. Para o xoves está prevista a arribada, e os homes do tempo din que haberá que coser rises, pero alí estaremos.

Proa a Carril!!

Ártabros en Mecolandia

2011-06-24T08:12:00.000-07:00

Na infáusta tade do 23 de xuño do ano 2011 de nuestro señor, pouco antes das 5 da tarde arribaba ao porto do Grove o célebre trincado "Ría de Ferrol", 14 anos despois de participar neste mesmo emprazamento no III Encontro de Embarcacións Tradicionais de Galicia, en xullo de 1997. Fan escala de un par de días no Grove na súa viaxe para participar nas xornadas previas ao Encontros de Carril, en Vilaxoán.

A roupa ao clareo

A maniobra de atraque non tivo complicación, xa que consistiu en acoderar o barco ao Chasula (conocíanse de vista), que está coma unha paloma no pantalán que fixo Portos recentemente para determinadas embarcacións.

Xuntos, máis fortes...

Ao fondo desta fotografía vese o Pavillón de Deportes Náuticos, pois ben, no 1997 só existía o recheo onde se ubica esta instalación, e foi nesa explanada donde se situaba a carpa da Taberna Mariñeira.

Quen isto escribe achegouse ata o porto para saudar e recibir á completa tripulación da embarcación, que estaba formada por 6+1, non teño manía ou superstición algunha contra esta cifra, pero si que teño un claro motivo para expresala deste xeito e nesta forma, que explicaremos máis adiante.

Roberto, Jose, Juan, Bedoya (con gorra encarnada), Susa e Nes

Os seis ártabros magníficos déronse un paseo pola terra dos mecos, visitandos farmacias e incluso tamén o a Astillero Garrido, para logo seguir aopiando o sector da hostelería local.

Aconsellando a Garrido, perfil grego

Chícharo
Os que ata o de agora pensabamos que o ínclito e nunca ben ponderado César "Mirada Penetrante" Bedoya, maestro muiñeiro e ténologo de rodicios, era o que cortaba o percal abordo do Ría de Ferrol estabamos ben enganados. É certo, e así hai que manifestalo que a súa experiencia e dotes prácticas para a navegación, conxuntadas co seu coñecemento do arte moderno e a negociación diplomática, o convirten en peza moble (que se pode mover) esencial no organigrama interno do Ría de Ferrol, pero tra-la arribada de onte coñecemos a un novo tripulante, presentámosvos a Chícharo, o contramaestre.

A Chícharo gústalle a cámara

Se ninguén o remedia, este galo de Mos de raza e de Pontedeume de nacencia, elexido entre os seus 15 irmáns para facer este importante cruceiro, pode lograr que se tambalee a xerarquía do navío. Foi o único que aguantou todo o viaxe en cuberta, o único capáz de peteirarlle a Manillas, o único que cantaba ao amarrar en porto...
Vedes que na foto Chícharo ten mal semblante, e foi porque o Faro de Vigo recolleu nas páxinas da sección de Arousa, pero no momento da foto foi vítima dun acto de sedición, xa que a marinería púxoselle diante para que non quedara constancia da súa presencia.

Veremos como acaba esto...

40 Aniversario

2011-06-17T12:13:00.001-07:00

O RANA xa esta no mar, e esta é unha botadura moi especial porque este ano cumpre 40 anos.

Os Folkboats
(“barco popular”)

O RANA pertence á clase Nordic Folkboat, un deseño de veleiro clásico orixinario de Suecia, onde se construíu o 1º da súa clase no ano 1942.
Dende entón construíronse máis de 4.000 en Suecia, Inglaterra, Francia, USA, Irlanda, Finlandia, Nourega, Canadá e Alemaña.

Logo da Federación Intenacional Nordic Folkboats

Esta barco enormemente pupular e carismático, cecáis acadou a categoría de mítico cando no ano 1976, a navegante australiana Anne Gash, logrou con 55 anos de idad dar a volta ao mundo co seu Folkboat de 7,3 metros “Ilmo”, converténdose na 3ª muller na historia que o conseguía .

Para cando esto sucedía, O RANA contaba con 5 anos.

O RÂNÂ
(vocablo finlandés que significa “viaxeiro”)

O RANA foi feito en Berlín no ano 1971 correspondéndolle o nº309 dos contruídos en Alemaña. Tivo distintos propietarios antes de que no ano 1997 o adquiran Mikel e Julieta, (“os alemáns”), para facer unha travesía polas canles fluviais de Alemaña e Francia até chegar ao Mediterráneao pola Rosell francesa.

O RANA en Berlín antes de empezar a travesía.

A partir de aquí unha singradura de 4 anos arredor da Península con estadías nas Baleares e Portimao para chegar a Bueu onde recala durante todo o ano 2003.

Mikel e Julieta entrando na Ría de Pontevedra

No ano 2004 deciden poñer o barco á venda pero a finais de verán ainda non consiguen atopar comprador polo que deciden navegar cara ao norte coa intención de poñelo á venda na costa francesa, e senón, navegar ata Noruega onde prevén que sexa máis doado a súa venda (aquí estes barcos son moi populares e apreciados, sobre todos os anteriores a 1975 os cales están cosntruídos integramente con madeira de alerce.
Dous meses despois de Douarnenez 2004, Montse e mais eu decidimos poñernos en contacto con Mikel e Julieta para comprar o barco, máis a xente próxima aos alemáns nos din que partiron hai dous días . ¡Mágoa!.

Pero o mal tempo na costa de Fisterra obriga ao RANA a ter que regresar a Bueu e agardar unha melloría meterolóxica para retomar a travesía, mais os partes son claros e anuncian mal tempo para todo o mes. Aos poucos días recibimos a chamada:
- Xaquin, son Julieta, que estamos en Bueu, si estas interesado no barco pásate por aquí e falamos.

Ao día seguinte o RANA cambia de propietarios e dende setembro do 2004 o seu porto de amarre é o de Tragobe en Cambados.

Durantes estes 7 anos, o RANA deixou ver a súa estrana fasquía polas Rías de Vigo, Pontevedra, Muros e por suposto a de Arousa: Encontros de Bueu, Combarro, Desembarco de Ons, Vigo..... As facianas de sorpresa por ver un barco tan “raro” trocaron xa por unha ollada afeita ao casco verde do RANA, xa tan galego coma calquera outro.

O RANA no Encontro de Bueu. 2004

En procesión.

Nestes 7 anos o barco vara anualmente no Grobe, nos asteleiros Hijos de J. Garrido onde xa se lle teñen feito distintos arranxos e labouras de mantemento. Este ano por fín acordámosnos de levar unha cámara e facerlle unhas fotos de corpo enteiro.
O RANA coma todos os da súa clase, sorprenden por ter unha obra viva que supón máis da metade do barco, tanto no peso coma no volumen (1.5 Tn. por baixo da liña de flotación).

Este ano Pablo foi o que máis traballou no barco

Da comenzo a procesión dende o asteleiro até o varadero

Os coches en carabana con total respeto

Polo paso de peatóns

¿Os mariñeiros do escultor Alfonso Vilar a bordo?

Paso pola escultura do gran escultor de Vilalonga Alfonso Vilar recentemente finado.

O mar está perto

De momento o RANA con mais rodas ca un tractor e menos ca un bateeiro

Ala, pola rampla abaixo

Para esta ocasión a botadura do RANA estivo arroupada por moita xente do CMS (Pablo, Oscar, Humberto, Jorge...,) co seu presidente á cabeça. Na foto Majete e Satélite.

O RANA volta á casa. Porto de Tragobe. Cambados

O certo é que aínda que o RANA xa leva 7 anos por augas galegas é pertence a unha clase que leva navegando polas augas de toda a costa europea dende 1942, todavía conserva matrícula alemana xa que aquí os listos das “nosas” capitanías marítimas non fan máis que poñer atrancos para concederlle folio “nacional”: que si proxecto de enxeñeiro como se fose barco novo, que si marcado CEE, que si bañeira estanca.... e taxas, moitas taxas. Así que de momento o RANA celebra o seu 40 aniversario como pirata, berlinés e cambadés.

Bueno, por todos os bos momentos que temos disfrutado contigo,
FELIZ 40 ANIVERSARIO

RETOCANDO

2011-06-14T02:17:00.000-07:00

A pouco máis de dúas semanas para a gran cita de CARRIL, o RANA está no seco en terras mecas para curarse das feridas do inverno e engalanarse na medida que esixen os acontecementos.

Despois do traballo gordo feito polos profesionais do Asteleiro (cambio dun bance, retoques na cuberta, reparación cabina, recuperación tambucho de proa...), agora andamos coas pinturas e vernices ás voltas: casco, cabina, cuberta, patente, nome, folio, greca, etc.)

Coma todos os anos, vai a vir un monte de xente a votar unha man, pero coma todos os anos as promesas e as boas intencións as leva o vento. Bueno, este anos dúas excepcións. Jorge e Pablo (curiosamente ningún deles socio do CMS).

Pablo cubrindo coa cinta de papel. (¡Que latiña da esto da cinta!)

E coma compañeiro do RANA no seco, unha ilustre dorna preparada xa para o que veña: a DESEMPARADA do presidente de Amigos da Dorna Meca, e tamén redactor deste blog, o Sr. Lino.

Que traballiños dan os barcos e que pouco se ten en conta na Administración. Na reunión do pasado venres (a cal non puden asistir precisamente para ter o barco preparado para Carril), púxose de manifesto non so a CRISE do momento senón a pobreza mental dos que nos gobernan. En especial esta Deputación que xa nin disimula á hora de repartir cartos e cargos a cambio de votos.
Mais agora toca preparse para Carril e imaxino que inmediatamente despois, haberá que poñer no centro do debate o futuro do Encontro de Embarcacións Tradicionais de Galicia buscando unha estabilidade orzamentaria e institucional que garanta a súa pervivencia.

O que toca: poñer proa a CARRIL

Moitos ánimos a todos e en especial á comisión organizadora.
Nos momentos de dificultade é cando máis temos que amosar a forza do colectivo da Federación.

Nota: como reproche á organización do X Encontro, referir que o listado de inscripción de participantes debeu ser pechado alá polo nº 122, xa que desta maneira se impediría a chegada das ordas ártabras a bordo dese barco mal trincado que capitanea un muiñeiro de prevendas e vendetas, presunto toureiro valente máis que nunca na cuberta limpa se viu.

Este conspirador das flotas atánticas co seu gato Mini, teñen amedrentado ao longo dos tempos dos Encontros a toda unha lexión de apocados dorneiros de ben, avasallando coa súa lingua de botalón e velamen de cor carne crúa a canto barquiño se atopa na súa vista de páxaro petivermello abundante noutrora nos reinos das Españas.

Polo ben da convicencia pacífica, este furador de rodicios que levanta tempestades no medio da calma chicha con so abrir o seu peteiro bucaneiro, solicitamos arresto domiciliario para este Simoncheli dos barcos vellos, en igualdade xusticeira que se fixo co Meco, e máis valera alquitranalo e engaiolalo na Illa de Cortegada para escarnio e aviso a mareantes e demáis calaña de “ojo al parche”.

Barcos a flote

2011-05-30T06:31:00.001-07:00

O pasado venres fumos a parar á ría de Vigo, cadraba no tempo a visita co salón NAUVigo 2011, comentáronnos que a parte de exposición en Cotogrande non era gran cousa (por non falar de que este ano era mitade salón náutico e metade salón de golf, curiosa enxagua), polo que diriximos os nosos pasos á mostra de barcos a flote.
A primeira impresión foi bastante cativa, un pantalán practicamente deserto, e de madeira case nada, as embarcacións alí expostas eran algún veleiro de charter e varias lanchas grandes coma mundos, de segunda mán e á venda.
Tamén se podían visitar nesta mostra a flote as embarcacións feitas pola Escola Obradoiro Mar de Vigo: a traiñeira Vig05 e o galeón Coruxo, perfectamente atendidos por varios alumnos do obradoiro.

Na prensa estes dias anunciaron moito a presencia deste barco, o Misericordia, célebre por ser un dos barcos empregados na grabación da serie Piratas, que se emite en Telecinco. Decimos un deles, porque tamén participaron un número de embarcacións de asociacións da FGCMF, como foron as dornas, a xeiteira e a buceta da ACD Dorna, ou o Nuevo Sofía da AC Rabandeira. Pero debe ser que este barco é no que navegan os bichasos da serie.
Os propietarios son unha parexa de orixe polaco, moi amables e agradables, que nos comentaron que trouxeron a embarcación do porto de Almerimar, en Almería. E que pretenden conservalo do mellor xeito posible; comentaban tamén que o barco empregouse na grabación para as tomas do seu exterior xa que grabar abordo sería moi complicado polas súas dimensións.Tamén estaba no mesmo finger do pantalán o Raquel C, o antigo pesqueiro Abuelos, reformado para buque-escola da Escuela de Vela O Grove. Tamén houbo algún xornal que se enleou ao falar de estes dous barcos: para clarear as liña porpoñemos o clásico xogo das 7 diferencias na fotografía que está xusto enriba destas palabras.

A todo esto, a mostra a flote foi na Marina Davila Sport, nun dos seus pantaláns, que se atopan a un lado da marina seca, onde como podedes comprobar: hai de todo.

Volta no Rana

2011-03-21T11:30:00.000-07:00

Aproveitando o bo tempo desta fin de semana decidimos dar unha volta co Rana.
Destino: Aguiño

O día perfecto para navegar, vento lixeiro pero suficiente para ir facendo camiño en dirección a Aguiño, bordos entre Savora, Rúa e Vionta:

Marcando rumbo

Nivel de escora

Con tanto mariñeiro a bordo, non foi raro o de largar un curricán para probar sorte:

O palangre polo "guincher"

Os palangreiros

Liouse o palangre

Arranxando o palangre.

Co resultado dunha triste xarda imos chegando ao paso de Sagres.

Lenda de sagres:

"As características formaciones rochosas do archipiélago de Sagres, con formas que se asemellan a figuras humanas e de animais, deron pé a unha chea de lendas. Unha delas fai referencia á invasión dos celtas. Di esta, que os celtas chegaron por mar e cairon no encantamento que ameazaba a todos os que tentaban loitar contra os estrimnios, quedando convertidos en pedras para sempre. O xefe dos celtas, Saefes, tomou por muller a "Forcadiña", filla do rei dos estrimnios, coa intención de realizar a invasión de xeito pacífico e non padecer o encantamento.

Da relación naceu un fillo chamado "Noro", pero a astucia foi descuberta e os celtas foron víctimas do encantamento. Saefes quedou petrificado converténdose no con do "Home de Sagres", coa lingua fendida por sete lugares, que é o illote de Setelinguas coa mandíbula desfeita e espalladas as moas. Formando a súa vez, os cons de "Queixada" e as "Moas". A pedra "Forcadiña" está situada pero da punta de "Couso" e "Noro" próximo a Vionta. As outras pedras e illotes son os restos das embarcacións dos mariñeiros de Seafes, que quedaron petrificados para a eternidade."

O poeta cambadés Ramón Cabanillas, nas súas sagas de "Na noite estrelecida" falou do arquipélago de Sagres e da illa de Sálvora como "lugares sagrados dos celtas", cando localizou nelas as fantasías de Merlín e os soños do Rei Arturo.
(información recollida de http://www.lariadearosa.com/Ribeira/hi-Riveira.html)

Xa de regreso, co sol meténdose polas costas atopamos un vento bonito que nos fai coller boa marcha. Un pouco antes, o artista da fotografía Rafa, fai estas fotos a contraluz:

E así imos chegando, xa coa noite enrriba. Foi un bonito día de navegación cos compañeiros Humberto e Rafa, e como non, unha vez en terra a saborear á triste xarda, pobriña, neste ocasión non se dou indulto a ninguén.

MAR E VENTO

2011-02-16T08:27:00.000-08:00

Encadearemos adeuses de escuma para tódalas praias perdidas
...Xuntaremos cadernos en branco da novela errante do vento

(Manuel Antonio. De catro a catro)

Paseo marítimo de San Vicente do Mar (O Grobe)

Martes 16 de febreiro
18.00H
Día de alerta vermella en toda a costa
Percorrido polo paseo marítimo de San Vicente:
dende o porto deportivo do Náutico de San Vicente até as baterias.

Escultura aos voluntarios do Prestige

Secuencias e consecuencias:

Secuencia I:

Secuencia II.

Secuencia III.

Secuencia IV.

Secuencia V.

Secuencia VI.

Secuencia VII.

Secuencia VII.

Ons dende Sálvora:

En el muelle de la Isla, dentro me quedo una rosa y no puedo ir a verla que está la mar peligrosa.
(Tango da Illa de Ons. Popular)

máis Pedras e Cons:

Si onte, nas horas previas á entrada do temporal, as vistas dende o paso marítimo de San Vicente eran un espectáculo, hoxe, coa entrada do temporal, tiña que ser show. En todo caso, un paseo espectácular que decorre por unha das costas máis belas das nosas Rías, entre o mar, a area, as pedras e os cons.

AUGA DOCE

2011-02-07T10:20:00.001-08:00

O muíño non é muíño , que é a capilla dos ratos, onde se daban os bicos e mailos moitos abrazos.

(Cantiga popular da recolleita de Xaquin Lourenzo)

No Salnés non temos só mar, tamén hai ríos, e arredor deles moitos muíños.
Dende o ano 2002 está a funcionar o Obradoiro de Emprego “A Segorella”, que ten por obxecto a recuperación destes muíños espallados polos concellos de Meis, Meaño e Ribadumia. Este proxecto no que tuven a sorte de traballar na súa redaccion e tramitación inicial formando equipo coa arquitecta Maria Mariño e que bautizamos como “ A Segorella”, permaneceu activo até o ano 2008 e esta fin de semana fun ver unha destas rutas, en concreto a que sube até a Armenteira, no concello de Meis.

Segorella: Peza que fai dar voltas á moa do muíño e que remata co veo.

RUTA DA PEDRA E DA AUGA

Sabado 5 de febreiro
Hora: 11 da mañán
Concello de Meis

A Ruta: de aproximadamente seis kilómetros, iníciase na rotonda da saída da vía rápida de Ribadumia e Cambados, e chega até o Mosteiro da Armenteira. En total abrangue 32 muíños, todos catalogados e case a metade restaurados integramente.

O Rio

Os muíños

Muíño Torto, do Xurel, co Crego, da Bouza, do Trinta, da Federica, de Batán, do Amieira, do Xordo, ... do Gaiteiro

Enxeñería hidráulica

A vexetación

Fento, sabugueiro, carballo, ameneiro, castiñeiro, vimieiro, abeleira, sobreira, salgueira, loureiro....

Os camiños

Mui muíño, mui muíño,bótame a fariña fóra, que a filla da muiñeira ten un andar que namora. (Popular)

Finaliza así unha mañán de roteiro polos muíños do Val do Salnés, un camiñar sen pausa como fai a auga doce dos regatos, as veces polas canles empedradas, outras por onde quer. E camiñando, un non deixa de imaxinar o trafego de carros e bestas polas congostras empedradas, deixando a súa rutina gravada nas pedras, igual que fai a auga na paisaxe... é a Ruta da Pedra e da Auga.

Saúdos á tripulación de hoxe: Montse, Mauro e Delia.

NORDÉS

2011-01-24T10:44:00.000-08:00

Saída: domingo 23 de xaneiro
Previsión: Vento forte do nordés

O bo tempo da fin de semana animounos para dar unha volta no RANA. Pola mañán había bastante frío, pero o sol do mediodía deixou unha temperatura aceptable para andar no mar.

Puxemos rumbo norte coa intención de pasar o día navegando na Ría sen parar en ningún porto. O vento era ideal a eso das dúas da tarde e non apatecía desembarcar.

A altura de Rúa, o vento foise coincidindo coa seca, das máis grandes do ano por certo. Máis co cambio da marea todo mudou e o Nordés apareceu como estaba previsto por riba da Curota.

Alto da Cutora pola amura de estribor

O RANA escoraba cos refachos e o mar empezaba a arbolar pola metade do canal.

Mercante atravesando o Canal

Xusto cando estabamos disfrutando cos cambios de bolina polo Canal, a maior rachou por un dos sables e inda por riba a driza da maior enganchouse na cruceta impedindo a recollida do aparello, así que tivemos que amarrala como poidemos contra a botavara e o pao.

Seguimos navegando co foque rumbo Cambados e ainda así o barco levaba unha escora considerable, para entón o Nordés xa nos votaba a súa furia cuspindonos de salseiros pola amura.

Navegando co foque

e coas cheves

Co abrigo de Xidoiros e Areoso a cousa foi a menos, pero rebasado o Galiñeiro o Nordés reapareceo e xa non nos deixou até chegar a Tragobe, cumprindo a lenda das “tres trompetas” antes de chegar a Cambados.

En fin, foi un día moi bonito para navegar, lástima da avería que nos deixou coas gañas de pelexar con todas as armas contra este Nordés de inverno, tan bravo e frío.

Saúdos á tripulación de hoxe: Bruno e Umberto.

1ª DO ANO

2011-01-03T10:11:00.000-08:00

01/01/2011
Rumbo: Palmeira

Situación: Comarca do Barbanza, entre Ribeira e A Pobra do Caramiñal.
Concello: Ribeira.

O envite:

O derradeiro día do ano non quixo deixarnos sen lucemento persoal e así vestidiño de cores azuis claros e sol no peito, andivo a provocar as ansias perdidas despois de longos días de andar no escuro e transitar polo mollado doce.
- Que día para andar no mar-dixo alguén.
- Mañán vai quedar igual-dixo outro.
- ¿Saímos ló?.

O día:

Son as 10.30h do primeiro dia no novo ano, mentres imos para o pantalán de Tragobe contemplamos que as rúas están case totalmente despexadas de traxes de último día, zapatos de tacón extrafino e garabatas tortas. Xa en Tragobe o RANA agarda en silenzo o día no que os sons da natureza se escoitan tal cual.

O Rana en Tragobe

As 11 estamos saíndo, ou se cadra fuxindo, porque temos a sensación de estar roubando algo: un día sen horario, sen presas, sen compromiso, sen posto fixo na mesa das farturas, sen agobios..., sen nada.
Saímos sen molestar ao vento, non fose que nos delatase, asubiando tan só para sair do espigón cara o mar libre: na proa Salvora, na popa non sei.

Ao chegar ás Umias topamos unha airexa que xa non nos deixa até chegar a Palmeira

Decidimos ir a Palmeira, un sitio a onde nos gusta ir: pola travesía, polo porto, pola vila, polo traquilo e todo está a man.

Rumbo Palmeira

Umberto sinala por onde se vai a Palmeira mentres remexe na memoria historias do seus día no Gran Sol.

Mentres Umberto explica, Xurxo aproveita para descansar

e Rafa exclama: miña cabesiña onde me metín

A Travesía é un ritual de Faros (A Lobeira, As Umias...), de illotes (Areoso, Xidoiros) e a Illa de Rúa, que a deixaremos por babor, dende aquí un rumbo de 330º para entrar directos no porto de Palmeira.

Illa de Rúa

Vemos Palmeira

. Entrado en Palmeira

Estamos amarrados

Porto de Palmeira

Son as 14:00h., horas de tomarlle algo. Na terraza onde solemos parar, Xurxo ("Le Grand Artiste"), decátese do pictórico do espacio que nos rodea:

A terraza

Xurxo decatándose

Minimalismo

Animalismo

Simetrías

Asexmetrías

Grúanchs

Andergrúanchs

estructuralismo

andiamismo

e por suposto Trolismo

CALMACHICHA:

Para a volta non temos nin gota de vento, pero xa non importa porque estar no mar nese momento é un luxo.

Decidimos ir por dentro, polo paso interior:

Rumbo ó Igafa. Illa de Arousa

Polo paso interior, rebastal do Areoso

Paso por "Mesa de Con"

Aproximación á Lobeira

Ó pasar o Galiñeiro, a luz vai caendo e nos deixa un reflexos de cores que dan gañas de comelos.

E así imos chegando.

Cambados na proa

Almirante Xurxo

Chegamos

Chegamos a un novo ano. O feito de que sexa novo xa é moito.
Boudevara inicia o 2011 da mellor maneira, narrando unha travesía, e de igual xeito desexa a todos os amigos que parades por aquí e a todos os blogs do mar, que teñades moitos días de ledicia no presente ano.
Ata sempre e saúdos á tripulación de hoxe:
Umberto, Rafa e Xurxo.

Barcelona 2010

2010-11-17T12:29:00.000-08:00

O pasado venres chegaba o meu vuelo barato a Reus, logo de unha hora e pico en bus desembarquei en Sants, onde os amigos Joan Sol e Jaume Amengual, amantes da cultura mariñeira (do Mediterráneo) e blogueiros coma nós, me recolleron para ir ao Salón.

A Sara na entrada á Marina Traidcional

Adentrámonos na Fira, un inmenso mar de neumáticas e motores foraborda de gran cilindrada, ata chegar ao espazo Marina Tradicional. O máis chamativo e visitado da Marina Tradicional, e de cáseque todo o Salón Naútico, foi a Dorna Sara, que formaba parte da comitiva de embarcacións que aportaba a Asociación Galega de Carpintería de Ribeira AGALCARI ao devantito espazo. Foron centos de persoas as que se interesaron por esta embarcación e a admiraron por dentro e por fora.

Imaxe do stand da FGCMF

O X Encontro
Parte importante deste sector do salón era o stand de promoción do X Encontro de Embarcacións Tradicionais de Galicia - Carril 2011, onde a Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial informou e publicitou a celebracion deste evento entre os asisitentes e no que tomaron parte algunhas das entidades sociais e administrativas que conforman a Comisión Organizadora do X Encontro, como son a AC Rompetimóns, o Concello de Vilagarcía de Arousa ou as Mulleres Rurais Cortegada de Carril.

Braulio atendendo a unha galega afincada en Barcelona

Todos eles participantes activos na presentación do evento que se fixo no mediodía do sábado, coas intervenciós de Victor Fernández, Dolores García e Miguel "Petín". Ao remate da mesma houbo ameixas de Carril á mariñeira ascachar e pola cara (advertencia: en Barcelona faise cola para todo, canto pa máis para as ameixas).

Un intre da presentación do X Encontro

Barcelona Conection

A asistencia mesma da FGCMF ao salón náutico dan fe da boa relación existente cos colecivos do Mediterráneo desde hai anos atrás, xa que no ano 2004 claro tamén se celebrara nas instalacións do Consorci El Far a presentación do VII Encontro de Embarcacións Tradicionais de Galicia-Cambados 2005, ano no que o Mediterráneo foi convidado de honra.

A Marina Tradicional vista desde a Sara

No 2006 a Federación tamén participou na Festa do Mar de Barcelona, e a diversas edicións anteriores do Salón Naútico. Noutras ocasións establecéronse relacións cos responsables de emblemáticas embarcacións de aquela costa como son o Sant Ramón ou o Sant Isidre, que tamén contaban con stand nesta edición.

Unha das 3 potas de ameixas de Carril

Digno de mención e recoñecemento é Josep Antón Trepat, curmán do noso Trepat, encargado de organizar e coordinar o espazo da Marina Tradicional do Salón, o seu traballo antes e durante os días de celebración desta 49 edición foi encomiable, xa que non só se trataba dos stands, senon que tamén houbo charlas, coloquios e incluso un concerto da Orquesta del Mar. Graciñas Trepat!

Jaume Amengual dándolle ás uñas

Participativo
Cabe destacar que a zona dedicada á Marina Tradicional, seguramente fora do máis participativo dos dous pabellóns que este ano desplegaba o Salón. Alí nos reuniamos galegos, vascos, andaluces, valencianos, cataláns, maiorquíns, canarios, irlandeses... e eran moitos os stands que ofrecían activiades participativas, desde facer cerámica nun torno, interpretar un plano naval de liñas de auga, pasando polos obradoiros de nudos do Jaume Amengual, ata ver como se construía un curragh in situ, que a falta de coiro levou un forro de lona sintética (Nota: o currag rematárono o domingo e probárono na piscina da vela lixeira, e tamén probaron a auga despois de volcar!)

ONS

2010-11-04T11:26:00.000-07:00

“O par de vacas, o xugo de bois e a dorna eran as bases da economía do fogar da illa”.
(Stefan Mörling, 2006)

ARQUIPÉLAGO DE ONS
(Illas Aones)

Foto: Rafael Padín ("O Jato")

Dato:
“No ano 1965, Ons contaba con 78 casas habitadas cun total de 485 habitantes, sendo a agricultura e a dorna (contábanse 34) os principais medios de vida. Había tamén nove barcos de motor de arredor de 9 metros de eslora que triplicarían o numero en pouco máis de dous anos. A falla de abrigo para estes barcos sería unha das causas do despoboamento total da Illa”. (Las embarcaciones tradicionales de Galicia).

Mörling fai este comentario sobre o modo de vida das xentes da Illa de Ons a mediados do século XX, xusto antes de que empezase a despoboación e con ela, o abandono do campo, da horta, da casa, o mar e a dorna:

Foto: carro abandoado polo camiño do Canexol. Ons 2010.

Foto: casa abandoada. Ons 2010.

Foto: dorna estragada. Ons 2010.

Remontémonos un pouco antes:

Os primeros indicios de poboadores en Ons corresponden a asentamentos da cultura castrexa na Idade de Bronce (2600-900 a.C.). O mais coñecido está por riba do barrio do Canexol e coñécese polo nome de Castelo dos Mouros.

Foto: ruinas do Castelo dos Mouros

Foto: Machado de Talón. Idade de Bronce. Museo de Pontevedra

Se ben, poidera ser que na Illa, existise presenza humana permanente dende moito antes, se temos en conta as representacións de arte rupestre espalladas pola Illa:

En todo caso, e vindo un pouco máis para acá no tempo, o primeiro documento escrito sobre a illa de Ons atopámolo no ano 899, cando o Rei Alfonso III doa a “Isla Aones” ó Cabildo Compostelano.

Foto: Mapa da época do Catatro do Marques da Ensenada. Século XVIII. Concello de Sanxenxo.

A pesares das incursión e ataques de sarracenos e vikingos, na illa estableceuse un Mosteiro no século XV do que xa non queda ningún vestixo. Ao mosteiro asóciase un sepulcro antropomorfo que se conserva nun illote na praia de Area dos Cans.

Outras fontes, apuntan tamén a posibilidade de que o sepulcro correspondese cun sistema de axustizamento, obrigando a permanecer no interior durante o tempo que durase o catigo, a aqueles que atentasen contra a orde establecida polos representantes dos gobernantes da Illa, nobles e cregos. (Paula Ballesteros Arias. Laboratorio de Patrimonio. CSIC. UCS).

Foto Paula Ballesteros. Arqueoloxía dunha paisaxe cultural: A Illa de Ons. Charlas lanzadeiras (Noalla) . Agosto 2010.

Dende finais do século XVI a illa sufreu constantes ataques de piratas e corsarios ingleses o que que provocou unha paulatina fuxida á costa dos poboadores de Ons. Por isto, no 1810, a illa fortifícase e ainda quedan os restos de duas fortalezas, una no barrio de Pereiró e outra perto do muelle, coñecida como "Castelo da Roda".

Foto: Vista dende o Castelo da Roda. (Parque Nacional Illas Atlánticas)

O aumento da seguridade permitiu a repoblación e o Estado cedía terreo para o seu cultivo a cambio dun canon. Nos anos 1835-1840 instalóuse a primera fábrica de salazón na Illa o que provocou un aumento da actividade pesqueira.

Durante todo este tempo, as disputas entre nobles, cregos e o Estado polo control e propiedade da Illa son evidentes, e despois de varias repoboacións, sobre todo de xente procedente do Morrazo, os descendientes da familia Montenegro a venden no 1919 a Manuel Riobó Guimeráns por trescentas mil pesetas. Durante este tempo os habitantes pagan á familia Riobó una renda polas vivendas e están obrigados a venderlles todo o polbo que pescan. Esta economía de autosuficiencia completábase coa agricultura e a gandeiría.

Fotos: S. Mörling.

Efectivamente a illa estivo completamente cultivada, sobre todo a cara sur, mais rica e abrigada que a norte.

Foto: Mörling. Ons 1964.

Aínda hoxe pódense apreciar cultivos e as terrazas (ou sucalcos)para traballar a terra .... e aínda quedan os piornos.

Fotos: millo, sucalcos e piorno. Ons 2010.

Didio Riobó Bustelo (fillo do que a comprara no ano 1919), comercializaba todo o polbo que se pescaba a través da empresa Isla de Ons S.L., e case todas as capturas ían para Bueu, onde os conserveros cataláns se fixeran “donos” da zona. Iniciada a Guerra Civil, Didio Riobó foi delatado por masón ao bando nacional, aforcándose un día de outubro do ano 1936. Tiña 46 anos.

Despois disto, a illa pasou a ser controlada por un dos conserveiros cataláns de Bueu, Gaspar Massó, obtendo grades beneficios desta xestión (din que foi este mesmo o que delatou a Riobó).

No ano 1943 o Estado de Franco expropia a illa aos Riobó aducindo razóns de “defensa estratéxica militar”, mentres os conserveiros seguen explotando a riqueza pesqueira.

Ó rematar a II Guerra Mundial decae o interése pola situación estratéxica e a Illa pasa ó Ministerio de Agricultura e se decide realizar o barrio actual perto do muelle, onde se edifica una iglesia e varios apartamentos para a clase gobernante(todo cunha arquitectura moi lonxe da propia da illa e algunhas edificións nunca se chegan a empregar).

Foto: Lavadoiro da Entenza. (Obra Social del Movimiento)

Foto: casas construídas en terrazas.

Despois doutros traspasos, en 1978, Ons vai para a Consellería de Agricultura da Xunta de Galicia. Nos últimos anos, a familia Riobó decide prevalecer os seus dereitos de titularidade da Illa aducindo que a expropiación realizada con fines militares nunca foi executada.
Despois de varios procesos, os tribunais dan a razón a familia Riobó, polo que a Xunta de Galicia ten que acadar un acordo dinerario para poder manter a propiedade pública da Illa.

Foto: Onza vista dende o mirador de Ons. (Arquipélago das Ons. Parque nacional das Illas Atlánticas)

Desembarco de Ons:

Ben, hoxe, e dende o ano 2002, o Arquipélago da Illa de Ons, pertence ó Parque Nacional Marítimo-Terrestre das Illas Atlánticas, e somos moitos os que dende ai uns poucos anos, decidimos dar por conluída a temporada de navegacións estival, acudindo ó DESEMBARCO DE ONS que coordinan (por decir algo) os compañeiros de Bueu e Portonovo, se cadra descendentes lonxanos daqueles primeiros poboadores que deixaron riscadas as tonas das pedras “Aonas”.

Foto: saíndo para Ons. Na proa Sálvora.

Foto: mar de fondo chegando á boca da Ría. Con de Nor na amura.

Este ano, como o desembarco de Ons coincidiu co I Memorial Tito Silva, tivemos que cambiar o plan de sair pola mañá cedo e non foi até as 20.30h., cando puxemos por fin proa a Salvora. Para entón afrescaba o vento de carallo, e as previsións eran aínda peores para a noite e por fora da Ría. Aquí vos deixo un video coa Illa de Ons na proa, xa con pouca luz e sen posibilidade de coller rizos xa que ibamos coa vela de regata.

O caso é que as 22.00h estábamos fronte o muelle de Ons, xa era noite. Estabamos tan cansos e as condicións de vento e mar eran tan malas que nin sequera tentamos poñer o pe na Illa. A durmir fondeados.
Ao día seguinte, as cousas aínda se puxeron peor e non foi até medio día cando poidemos coller a neumática e ir a terra.
Como cambiou a cousa: o que eran caras larjas, ajotadas, esfameadas, sen grórea nen fé ..., trocaron en todo o contrario nada máis poñer o cú na de Checho pa lapar unha de polbo á Illa, café, copa e caroço. ¡Que barata é a felisidá!.

Despois chegou a despedida para a nosa entrañable Toco. En procesión festeira fumos a acompañala até o Castelo da Roda, onde se esparexeron as súas cinzas.
Ata sempre Toco.

Pola noite, como non, festajaiteiradaquetecriou.

Foto: en 1º plano Simón (Jaiteiro Canhero)

Xa no día seguinte, puxemos rumbo de volta e coma todolos anos, a xente non quere chegar a terra, así que a darlle un rodeo por fora de Salvora, Vionta, Sagres, Aguiño....

Foto: así de triste quedou o actual alcalde de Ons ó despedirmonos.

Foto: Ao comandante Cubeiro algo non lle chista

Foto: Agora pasa de nos e mira pa Salvora.

Foto: Toño "O Cesteiro" e Gerardo non ven as cousas claras.

Foto: xa en Aguiño topamos cunha buceta xeitosa das que levan viveiro a bordo e van coller o bolo aos da raspita.

Ben, ai que ir pechando, non sen lembrar á tripulación do Rana na travesía a Ons 2010:
Gerardo, Cubeiro, Rafa, Toño "O cesteiro", e máis eu.
Coma todolos anos, un verdadeiro pracer.
Para o vindeiro anos máis.

O ARTICO

2010-09-30T02:39:00.000-07:00

Na entrada anterior deste blog, realizada por Lino Prieto con motivo do 2º Encontro de Embarcações Tradicionais do Río Lima (Viana do Castelo), aparecía unha imaxe do GIL EANNES acompañada de texto onde se relata de xeito resumido o seu periplo vital. Esa imaxe lembroume a figura dun mercante, o ARTICO, o cal non cheguei a ver, pero gardo na memoria moitos relatos narrados por meu pai, ademais desta foto que conservo con especial coidado.

Foto: O Artico. Capetown.1966
Buque frigorífico construído polos asteleiros de Elcano (Sevilla). O seu nome orixinal foi "Tropicana" e tiña 125, 13 metros de eslora, 17,3 de manga e 11,3 de puntal.

Sobre o Artico, meu pai comentaba, con moita nostalxia, que fora con moito o mellor mercante no que navegou, era o ano 1966 (no que nacín eu), xusto cando o concepto da Mariña Marcante empezou a cambiar radicalmente: os recortes presupuestarios das grandes compañías (sobre todo bilbaínas como por exemplo "Antonio Menchaca Cía."), a competencia de custes coas bandeiras de conveniencia e a contratación de tripulacións de paises con nula formación marítima, cambiaron para sempre o xeito de entender o mar e a navegación ..., por suposto os barcos también cambiaron.

Foto: Mercante a vapor "Cilurnun". Propiedade de Antonio Menchaca e Cía. 1939

Foto: Vapor Iberia. Bilbao 1920
Botado no ano 1.901 polos asteleiros Northumberland Shipbuilding Co. Ltd. de Howden, Newcastle on Tyne, e bautizado como Mercedes, para a compañía Christie & Co. de Londres.

Foto: Anotación no Diario de Navegación de Eduardo López Padín. Vapor Iberia. Viaxe Leixoes-La Habana. 1924.
Meu tioavó fixo estas anotacións un ano despois de que o Vapor fose comprado por Sainz e Inchaustegui e renomeado como Iberia.

Un ano antes (no 1965), meu pai aínda navegaba no Alonso de Ojeda, da empresa nacional “Elcano” de la MM, desde onde tomou distintas fotos como a do Bahía Gaditana, un barco enorme da época que contrasta coa faquía doutros barcos que se podían atopar nas travesías naquel mesmo ano.

Foto: Mercante "Bahía Gaditana". Port Said. 1965.

Foto: Mercante "Alonso de Ojeda". Leixoes. 1965

Algunhas fotos tomadas dende a cuberta do Alonso de Ojeda:

Foto: Buque escola. Mar Báltico

Poucos anos despois tocoulle navegar no MARGARA, un cascarón comparado co flamante Artico, e onde teño os meus primeiros recordos a bordo dun mercante. O barco era xa unha reliquia para a época: mantiña un goberno de roda no exterior, cuberta de madeira, botes salvavidas de tingladillo, sencillas adegas e unha fermosa bitácora, amáis dun mobiliario precioso do que conservo algunha peza como un reloxo de fabricación inglesa marca Smiths Astral.

Depois viría o LUCHANA botado no ano 1963 é propiedade de Naviera Bilbaína, onde papei algún verán da miña adolescencia en compañia de meu pai. Anos despois escoitaba pola radio que un mercante de nome Luchana se afundira fronte as costas de Gijón nunha noite de mércores do mes de xaneiro do ano 1986 (ese mesmo ano estaba previsto o seu desguace). Para entón lucía pavillón nixeriano e esa noite perdéronse tres vidas.

Foto: O Luchana en porto. Na imaxe o gran cociñeiro vasco Patxi que sempre nos decía depois de servir as comidas: ¡Hai más!

Fotos: Luchana. 1970

Durante moitos anos o carteiro traía fotografías e postais de cidades espalladas polo mundo adiante que me facían soñar e me axudaban a gardar a impaciencia da chegada do verán e o final de curso escolar e poder ter a oportunidade de embarcar naqueles “Troula”, “Nuestra Señora del Carmen”, “Pola de Lena”, “Valfragoso”, nomes que non esquecerei xamáis..., sobre todo do Acuario, un fermoso mercante xemelgo do Géminis, onde realicei a última navegación mercante dende Casa Blanca a Barcelona, atravesando un gran temporal até cruzar o estreito.

Foto. Mercante "Valfragoso". Golfo de Botnia. 1973

Foto: NS del Carmen II. 1974

Foto: NS del Carmen II. "Yan.Suf". Sudáfrica. 1974

Foto: Mercante "Pola de Lena". Lago Eric. Welland Canal.1979

Foto: "Pola de Sena". Río San Lorenzo. Canadá. 1979

Todos eses veráns quedan xa moi lonxes, e revisando estas fotos me invade un sentimento de contrariedade, como si un reloxo da miña vida se parase para sempre, como o Smiths do Margara, e non podo deixar de pensar como sería a miña vida se non me desviara do rumbo previsto.

Foto: eu de meniño na ponte do Luchana.
(Nota: non vale reirse)

Como curiosodade, esta foto de 1970. Vos sona?

Material:
fotos: Joaquín López Blanco (Capitán da Mariña Mercante)
diario de navegación: Eduardo López Padín (Capitán da Mariña Mercante)
webs: www.vidamarítima.com ; www.buques.org

Barcos en Viana

2010-09-26T08:21:00.000-07:00

Dez anos tiveron que pasar para que fora posible a celebración do 2º Encontro de Embarcações Tradicionais do ría Lima, en Viana do Castelo.
Os pasado días 17, 18 e 19 de setembro acudimos a este evento no que nos xuntamos uns cantos barcos dos dous lados do Miño para compartir experiencias e navegacións.
Como a programación para o venres se limitaba á recepción das embarcacións eso fixemos: deixar a dorna na marina de Viana e ir a coñecer un pouco a cidade, e mais concretamente doto o que se refire ao ramo da hostelería, xa se sabe: tabernas, cervezas…
Visitamos o porto vello e os seus tradicionais postos de venta nos que se pode mercar peixe e marisco fresco a pinchar. Ao final está o Castelo que da Nome a Viana, que alberga no interior varias dependencias da administración así como unha escola de Hostelería.

O que mais abondou nesta viaxe, como ven sendo lóxico e habitual, foron os barcos, neste caso, ademais das embarcacións participantes no Encontro, tanto as que navegaron como mas que formaban a exposición en terra.

O sábado pola mañá botamos ao mar a Semparada, a falta de vento, e o roubo da cana do timón (no porto do Grove) obligáronnos a bogar durante toda a xornada. a propulsión animal levounos a cruzar a ponte Eiffel e chegar ata a xunqueira na que se procesaba bacallau chegado de Terranova a bordo dos lugres. Cando o calado da dorna non nos permitiu continuar volvemos a ir río abaixo, poñendo proa ao Santa María Manuela, o cal visitamos tras amarrar a dorna pola súa popa.
O Santa María Manuela é un lugre bacalloeiro de catro paus, construido pola Companhia União Fabril de Lisboa e botado en 1937. Pescou bacallao en augas de Terranova durante moitos anos, xunto ao Creoula, formando parte da coñecida Flota Branca portuguesa. En 1993 o barco cae no abandono i é parcialmente desguazado, conservándose só o casco. En 2007 a compañía bacalloeira Pascoal adquire o casco e acomete a restauración do mesmo, que rematou en maio de 2010 e que deu como resultado o estado actual.O SMM actualmente é un buque escola con capacidade para 50 cadetes que participan en todo tipo de actividades como instrucción astronómica, avistamento de aves e cetéceos. Por exemplo, nos días da visita o barco chegaba de Oslo, recalaba en Viana do Castelo de venres a luns, e continuaba a viaxe rumbo a Aveiro.
Ten 62,64 metros de eslora en casco, 9,90 metros de manga e 5,94 metros de calado. Navega a vela con 1120 metros cadrados de superficie vélica, e dispon de máquina con máis de 1000 HP de potencia. A tripulación está formada por 22 persoas que xunto aos 50 cadetes se reparten as 18 cabinas das que dispón.

O Outro barco grande que tivemos oportunidade de coñecer foi o Gil Eannes, un navío-hospital construídos nos Estaleiros Navais Viana do Castelo en 1955. Nese ano comezou o seu traballo asistencial á flota portuguesa, e de outros paises, en augas de Terranova e Groenlandia; onte non só se limitou á asistencia médica senon que serviu como capitanía flotante, remolcador e rompe-xeos garantindo a seguridade e o abastecemnto dos pesqueiros.
En 1963 sofre cambios na súa misión realizando viaxes de comercio con mercancía refrixerada e de pasaxeiros entre tera e os caladoiros. No 1973 viaxa por última vez a Terranova e tamén a Brasil en viaxe diplomática. Despois de aquela "deixa de ser util" e pasa estar amarrado de porto en porto en Lisbo, ata que en 1977 é vendido a un chatarreiro para ser desguazado.
Esto fixo que se movilizara a sociedade vianesa e que se conseguira salvar o navío para convertelo en buque-museo, atopándose aberto ao público desde 1998. Ten 98,45 metros de eslora e 13,7 metros de manga.
Ademáis de todo esto na proa do barco os camarotes de enfermería funcionan como albergue, e foi alí onde pasamos a noite.

En memoria de TITO

2010-09-16T03:25:00.001-07:00

En memoria de Tito Silva
Por LINO PRIETO:

Dorna de Tope a "Airexa", recuperada por Tito e patroneada na actualidade polo seu sobriño Fernando Pombo.
I Memorial Tito Silva. Cambados 2010

Levaba moitos anos escoitando falar de Tito Silva, por boca de meu compañeiro de navegacións e deste blog Xaquín Cuiñas, e doutros amigotes de Cambados coma Evaristo e demais... comentábanme que desde noviños tiveran contacto con él, un home que navegaba a vela nunha dorna de tope, ao que lle axudaban a rascala e pintar e que logo os convidaba a unhas fantas. Algo máis adiante a relación trasladouse á bañeira e a cuberta da Airexa, unha dorna de tope que fixo de escola de vela oficiosa de todos aqueles que sentiron a curiosidade de catar drizas e escotas.

A "Nova Jorita", da Asociación As Joritas de Cambados, con Evaristo e Benito.

Xuntos compartiron moitas tardes na ría, co seu especial sentido de entender a vida e que lles deixou a lembranza de un bo lote de anécdotas.
Eu non coñecín a Tito, solo algunhas das súas historias por que mas contaron, é por eso que non houbo dúbida á hora de armar tripulación e quedar para asistir ao Memorial Tito Silva, que se estaba a preparar para o sábado 11 de setembro, e ao cal nos convidou Evaristo (o ferreiro).

Xuntouse bastante ambiente nunha comitiva que navegou en traveses desde a baliza do Arido (ou Ourido) ata unha boia á que se lle dou fondo diante do illote das Ghoritas, presidida pola emblemática Airexa, que segue a navegar gracias aos sobriños de Tito.

Embarcacións do Grove, a Illa de Arousa e Cambados achegadas ata Cambados para o Memorial

Ao remate da navegación embarcacións e tripulantes repartíronse polos pantaláns de Santo Tomé e no dique de Cambados. Houbo tempo para refrescar a gorxa despois das manobras para logo reunirse todos no primeiro andar da Sociedade Cultural Cambadesa, ao redor dunha mesa chea de viandas e presidida polo retrato do homenaxeado Tito, obra de Lino Silva, e una foto da Airexa saíndo a navegar a todo trapo.

Como é costume comentáronse as viradas e as manobras, o adiantamentos e as benevolencias… pero chegou o momento de pórse un pouco serios. Foi neste punto cando o sobriño de Tito Silva, Fernando Pombo, nos explicou como se xestou este evento, cando o mércores anterior Evaristo se achegou a comentarlle que lle parecía facer “unha cousa destas en memoria de Tito”, a Pombo pareceulle unha boa idea e así se armou o I Memorial Tito Silva, que ten toda a intención de converterse en cita obrigada en vindeiros anos.

Ata sempre TITO

texto: Lino Prieto
Fotos: Avelino Ochoa

Arranxos no RÂNÂ

2010-09-02T04:10:00.000-07:00

Van alá tres meses dende que o Rana entrou no dique seco do asteleiro dos Irmáns Garrido no Grobe. Este ano non só era cousa de mantemento, había que facer algúns arranxos necesarios que se viñan aprazando dende hai tempo. O estrago dun bance do forro por mor dos temporais de inverno precipitaron a acometida das labouras de asteleiro.
A estas desgracias teño que sumar que o motor gripou e tiven que mercar outro.

Foto: Orellas de burro. Inverno 2005

Primeiro tocou eliminar o bance danado e con él unha parte da cuberta que xa estaba tocada dende había tempo. Despois, reforzo das ballestas das amuras de babor e estribor que estaban seriamente tocadas polos moitos pantocasos que papou o barquiño nos seus 40 anos de existencia (a partir dos 40 xa se sabe).

Xa postos, tocou tamén sanear a sentina e dar unha capa de protección ó forro interior.

Por fora tamén se sellaron unhas pequenas fendas da taboa 2 da obra morta.

Traballiños dou o mastro, que cada dous anos se baixa e tratase con barniz. Pero cada 4 anos hai que espilo para deixar a madeira viva e comezar a tratalo de novo (van seis mans, e quedan outras tantas)

Agora xa estamos na fase final, imprimacións, poñer pasta nos riscos, retoques de barniz, pintar, dar patente e para o mar. ¡O dia que o vexa nadando non o creo!.

A verdade é que este verán para min non foi o mesmo sen o RANA, voteino moio de menos, pero agardo poder levalo o desembarco de Ons e alongar así a tempada alomenos até o mes novembro, cando tentarei poder dispoñer de sitio para invernalo.

Foto: O RANA fondeado en Ons no desembarco do ano 2007. Na imaxe, en 1º plano, Toño o "cesteiro", habitual tripulante do RANA para a cita anual do desembarco de Ons. Ó fondo, o novo barco de Mikel e Julieta os alemán anteriores propietarios do RANA

Por outra banda o Rana xa non está só en Galicia, outro folkboat está a prepararse e onte mesmo entereime que é posible que este ano veña outro máis dende Dinamarca. A estos dous hai que engadir o que está en Barcelona, así que o Rana xa non é unha rara avis nos nosos mares e eu alégrome moito por poder compartir con outros armadores de folkboats as experiencias de navegación deste maravilloso clásico.

foto: Baixada do RÂNÂ. O Grobe 2008

Para os interesados neste barco estes enlaces:

asociación nordic internacional folkboat
folkboat nórdico

Domingo no ZORBA

2010-08-09T05:42:00.001-07:00

Este domingo tocou navegar no Zorba, un veleiro de madeira de 18 metros de eslora, con dous paus e aparello Kechs. Na actualidade é propiedade de Nacho Bastos e Pepe Garrido (Galicia Vaia a Vela S.L.), e o seu destino, charter náutico á carta. O barco foi moi coñecido na anterior etapa, cando se adicaba a actividades de escola medioambiental en Mallorca baixo as siglas de Greempeace. Naqueles anos Xabier Trepat (ex-presi da FGCMF), traballaba como moniotor a bordo do Zorba e foi o contacto decisivo para que o barco recalase finalmente na nosa Ría cando a dirección de Greempeace decideu vendelo.

Ben, aquí vai un resumo da travesía dominical:

Partimos do porto do Grobe as 12:00h, con vento suave do norte. Ceo despexado e temperatura cojonuda. Destino Bueu.

Chegando o Faro das Umias izamos maior e xénova. (A mesana de momento non é necesaria). O vento vaise mantendo até dobrar o Faro do Pombeiro pero votase en falla un pouco do vento dos dias atrás.

Por popa imos deixando a Illa de Salvora. As baterías por babor:

Á altura de Ons, o vento rola a Noroeste e trasluchamos aparellos. Acadamos os 6 nudos e pronto rebasamos Cabicastro.

Xa na Ría de Pontevedra aumenta o vento e chegamos con boa marcha até a praia da Tulla (xa en Bueu).

Deixamos o Zorba fondeado e collemos a neumática para dar unha volta pola costa sur da Ría: Punta Cabaliño, Beluso, Punta Monte Gordo, Praia de Lapamán, Illa de San Clemente, Punta Loira, Aguete, Punta Moa, Praia Mogor e Portocelo.

Cae a tarde e con ela o vento. Tan so izamos xénova pero pronto temos que recollelo. Queda por diante unha travesía a motor perseguindo un sol que se vai agochando por detrás de Salvora.

Á altura do Pombeiro a noite nos deixa as luces de ribeira por babor, Salvora e Nor pola popa e unha Ría de siluetas de bateas por estribor. Imos chegando as escuras coas luces dos faros, xa van sendo horas de poñer pe en terra e o cú na taberna a tomar un vaso.

Até aquí, a bitácora dun día de domingo de agosto navegando no Zorba dende o ollo do mariñeiro de abordo.

Tarde Julicheira

2010-07-28T05:47:00.001-07:00

A poucos días da Regata de Dornas da Asociación A Calmoseira, andamos a poñer a punto as dornas do CMS.
Si a semana pasada toquou estrenar drizas para A Muller de Balboas, onte foi a JULICHEIRA a que estivo en probas da nova pala de timón, drizas e caña de fortuna.

De momento comprobamos que é necesario axustar a pala do timón e reparar algunhas fendas que xa son doenzas crónicas que a dorniña padece. Pero imaxinamos que aínda que non nas mellores condicións, poderemos asistir á Regata dos Calmoseiros.

Foi tamén día de escola para a nova xeración do CMS, que paparon unha tarde de solleira e vento de iniciación, !o xusto¡

Emilio

Fran

Fran, Emilio e Quico

Coma ben sendo habitual, Quico ademáis de ser xa un dorneiro de cotío, fai as labouras de fotógrafo oficial do CMS, algo que se votaba en falla xa que até o de agora ninguén se ocupaba deste tema e por iso poucas fotos temos das travesías feitas durante os últimos anos. Aquí van algunhas de onte:

1ª LECCIÓN:

O IMPORTANTE É CHEGAR A PORTO

mañán máis

CRONICA DUNHA VARADA

2010-07-20T10:18:00.001-07:00

A noite do 16 de xullo, andaba a nosa flota nerviosa e impaciente pola celebración da I Varada de barcos Tradicionais en San Tomé. Aínda que o CMS xa ten os seus aniños e experiencia en organizar cousas e colaborar noutras, era a primeira vez que se ía facer esta Varada, que inicialmente pretendía ser o escenario de presentación da recuperación dunha réplica de Gamela de Cambados. Como xa explicamos no blog do CMS, esto non foi posible e teremos que agardar un pouco máis de tempo para voltar a ver unha embarcación desta tipoloxía navegando por augas de Cambados.

A Julicheira non daba collido o sono e imaxino que andaba a soñar cunha praia chea de barcos e velas de tipoloxías irmáns.

A Julicheira en San Tomé

Dorna "Nerea" da Asociación Calmoseira de Cambados, á carón da Julicheira.

Pola mañán, reunidos na sede social, recibimos a chamada de Lino Prieto (Amigos da Dorna Meca) anunciando a cancelación da Regata dos Faros do Grove por mor da previsión de fortes ventos do norte para a tarde. “Un pao” porque a Varada quedaba seriamente condicionada, tanto polas previsións de vento como pola cancelación da Regata, o cal impedía a realización da Travesía Grove-Cambados. De inmediato tomouse a decisión de manter a programación conscientes de que as cousas non ían sair como agardábamos, pero a xente viña preparada para navegar e as caixas de sardiña que nos dou a Confraría agardaban na neveira xa co sal.

Preparando para sair

Así que decidimos deixar a Julicheira amarrada e formar tripulación única na Muller de Balboas para disfrutar dun día de navegación. Sen rumbo fixo, saímos a dar bordos pola Ría: primeiro a Carreirón, despois ó Rego de Alcalde, seguidamente ó Bao para pasala Ponte da Illa, despois viñeron os bordos cara Vilanova e o Seixo, e finalmente parada en Vilaxoán que será porto de Encontro para o ano que ben.

Tres en liña

Os risos para as facianas

Comandante Kubeiro con mais roupa da habitual.

Foi o día do bautismo de mar para novos socios que se mollaron con algún salseiro, e tamén para convidados como Fernando da “Asociación Barcas do Minho”.

Mila Miser: ás escotas

Fernando: mariñeiro de reemplazo. (Moitas gracias pola molestia de asistir co carocho)

Sobre as 18.00h voltamos para Cambados, a cumprir coa programación do que quedaba da programada Varada, pois para esas horas xa tiñamos cancelado as actuacións musicais e animacións que estaban anunciadas no Cartel.

Rafa: mariñeiro profesional do cerco á caña na longa empopada á Cambados.

Chegamos a Cambados nun plis-plas cun ventiño constante do norte pola popa e varamos á Muller de Balboas na praia, triste e soa, ¡pobriña!. Por alí non se veía barco ningún, tan só as excepcións de Anxo (Amigos Dorna de Portonovo) que se achegou a San Tomé coa Bicoca, o Sr. José e mais o Carocho de Barcas do Minho, pero xa nin sequera baixaron os barcos do remolque.

A muller sozinha

A tarde caía e ollando para a dársena de San Tomé, pensabamos no bonito que sería ver entrar os barcos para varar na praia e izar as velas...., máis non foi así. ¡Que se lle vai facer!, exclamaban algúns; e o noso presi, insuflando ánimos respostou: Ala, a asar sardiñas.

Dornas cambadesas no solpor

E así se fixo, e co lume, o cheiro das sardiñas e o Vinho Canhero fúmonos animando e pouco a pouco esquecendo o total fracaso da Varada en San Tomé. A eso das 12 da noite xa non quedaban sardiñas e o persoal desprazoude até o centro a presenciar o último traballo de Treixadura, un grupo de música tradicional con moita impronta cambadesa.

E agora qué?. Nada, a seguir traballando e a agardar por tempos mellores.
Apertas a todos os membros do CMS.

Fotos: Mila Miser, Quico Alvarez e Boudevara.

I VARADA EN SAN TOMÉ (CMS)

2010-07-13T04:16:00.000-07:00

Xa temos á vista a I Varada de Barcos Tradicionais en San Tomé que organiza o Clube Mariño de Salnés de Cambados e que presenta unha combinación de actividades interesante. A data foi elexida especialmente por vaios motivos: é o día de San Antonio, patrón da Confraría de Pescadores de Cambados e temos unha marea chea as 21.30h, que posibilita combinar á Varada coa Regata dos Faros do Grove organizada pola Asociación Amigos da Dorna Meca que vai ter lugar as 16.00h. Unha vez rematada a Regata dos Faros farase navegación en travesía a Cambados para varar os barcos na praia de San Tomé. Haberá sardiñas e música e algunha sorpresa, finalizando co concerto de Treixadura que actúa con motivo da festividade de San Antonio.

No blog do CMS (cmarinhosalnes.blogspot.com) dase conta da programación.
O sábado 17, vémonos no Grove e Cambados.

Unha tarde coa Muller

2010-07-02T02:55:00.001-07:00

Non andamos en tempos de enrredar nos blogs.
O inicio do verán xa nos deixou uns nortes bos para mollar os pes cos salseiros. Pero hoxe voltaron as chuvias para mollar os tomates e meternos na casa a eso, a enrredar co blog. Así que imos poñer algunhas fotos dunha tarde coa “Muller de Balboas”:

Multitude a bordo. Rumbo Carreirón.

Bautismo de mar para novos socios.

Cristina: navegante de clase Europa, pásase á clase dorna de tope cambadesa

Capitán Kiko á caña, polas costas o comandante Kubeiro atento.

Os expertos poñendo exemplo de oden a bordo:

Oscar adujando cabos

E para completar unha tarde coa Muller, un fillo. Se ben a bordo non hai famila, tan só tripulantes.

Aprendiz de mariñeiro MAuRo:

Control de idade

Axuste da caida do pao na fogonadura.

Comprobando o estado da mar

Turno de garda en Carreirón.

Descanso do turno de garda.

Saúdos e até a próxima

CARRIL 2011

2010-06-07T11:33:00.000-07:00

Carril ven de acadar o apoio da Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial (FGCMF), para organizar o
X ENCONTRO DE EMBARCACIÓNS TRADICIONAIS DE GALICIA 2011.,
que se vai desenvolver enter os días 30 de xuño e o 1, 2 y 3 de xullo do vindeiro ano.
Alí estaremos.

Dende Boudevara felicitamos a toda a candidatura, encabezada polas asociacións Rompetimóns e a Asociación Náutica e de Cultura Marítima de Vilaxoán e co apoio da Cofradía de Pescadores Santiago Apóstol, o Círculo Artístico Deportivo Gato Negro, Mulleres Rurais, a Asociación Cultural Malveiras e o Concello de Vilagarcía de Arousa.

Bote de Carril.
(Foto: rompetimóns.blogspot.com)

Neste caso, Carril presentábase por segunda vez cunha candidatura máis madura que no ano 2009, cando finalmente foi Muros a vila elexida. Agora aqueles tempos erroneos do pasado (no meu entender) nos que Carril deambulaba polos terreos fangosos da Federación Galega de Vela con aquel intento de reducir o Bote Tradicional de Carril a un mero artiluxio para regatear baixo unha regulamentación de plástico denominada Clase Bote de Carril, semellan lonxes, moi lonxes. Aquel invento case acaba con boa parte da cultura mariñeira carrilexa, pero agora a cosa trocou e moito, e os botes voltan a ter un futuro digno por onde navegar e lucirán máis que nunca acompañados do galeón Illa de Cortegada. (recoñecemento tamén para Pepin, director do Parque Nacional Illas Atlánticas por respaldar o proxecto).

Galeón Illa de Cortegada. Asteleiros Mougán. Illa de Arousa.
Foto: rompetimóns.blogspot.com

Galeón Illa de Cortegada nos asteleiros Mougán da Illa de Arousa con motivo da botadura da dorna de tope Lavanqueira da ACD A Fasquía da Illa de Arousa (2008). A bordo, o carpinteiro de ribeira Juan Servando esforzándose en explicar os detalles do proceso de contrucción, aínda que a miña prole non semella moi concentrada na lección.

ENQUISA

Finalmente, dicir que os votáchedes na enquisa, acertáchedes mairitariamente coa elección da sede do Encontro (80%). Moitas gracias por votar na enquisa con maior participación até o de agora. Finalmente o Xefe da Mesa electoral, coma sempre, unha vez feito o reconto, recolleo a mesa e marchou.

NORABOA A TODOS

Preparados, listos....

2010-05-30T08:25:00.001-07:00

Remata xa o mes de maio, moitas das embarcacións están xa no mar, e as que non navegan aínda están prontas para facelo.

A muller de Balboas volveu ao mar despois da súa invernada, ocasión que aproveitaron os majetes do Club Mariño Salnés para armar unha festa (como se nota que a todos nos justa), a dorna de tope chegou a Santo Tomé no seu carro e unha vez alí púxoselle o palo arriba, a vela drizada e a esperar pola marea. Tamén foi protagonista da xornada a dorna polbeira Nerea.

No Grove a cousa ándalle aí, este sábado os Amigos da Dorna Meca dábanlle mimos ao seu buque insignia, que tivo que ser reparado de unha desafortunada avaría provocada polo temporal de xaneiro, pero todo indica que o vindeiro fin de semana estea de novo no mar para seguir facendo millas mentres as dornas pequenas comezan co a súa temporada de regatas.

Barcos o mar e peixes na brasa!!

BLOG DO CMS

2010-05-07T02:53:00.000-07:00

Imaxe de portada blog do CMS

Esta mañán ó entrar no correo electrónico atopome coa sorpresa de que o Clube Mariño Salnés ¡ten un blog propio para a asociación!. A iniciativa é cousa das novas incorporación á asociación e estará principalmente xestionado por Verónica e Milena, pero tamén van a estar aportando fotos e datos Rafa, Bruno ou Sixo.

Esto é o que nos dí Verónica despois da posta en marcha :

"Abrin o blog, nunca fixera isto, asique, xa bo foi o que saiu asi á primeira. Non sabia moi ben como comezar asique puxen o primeiro que se me ocurriu. Probin mil cores distintas de plantilla e non sei, a que mais formaliña me pareciu foi esta. Logo metinlle catro fotos por poñer algo de primeiras. Penso que non estaría de mais poñer algún enlace por exemplo á páxina da Federación e outros blogs relacionados. Imaxino que isto será unha vez que o blog colla corso: lugar da sede, patrimonio, os barcos que hai, nomes, tipos e tal e cual, proxectos para este ano.... pero eu diso non che sei.
Bueno, que esta na man de todos poder cambiar calquera cousa, apuntar novas cousas ou o que sexa. Agora pouco a pouco"...

Esta é a dirección do blog: cmarinhosalnes.blogspot.com

E para mandar cousas para poñer no blog esta direccion de correo electronico: cmarinhosalnes@gmail.com

Quero lembraros que o CMS mantén o seu correo xeral anterior: cmsalnes@gmail.com

Equipa do blog: Verónica, Milena, Rafa, Bruno Eva e Sixo.

Noraboa pola iniciativa e non ter medo de trabucaros, total os vellos xa solo contamos batalliñas.

NAVEGANTE "JAVUCHO"

2010-04-25T11:48:00.000-07:00

Javucho no Rana. Palmeira 2006
Foto: Persoeiro de boudevara. Outubro 2008

Hoxe recibimos unhas fermosas fotos de Javucho e Lolecha navegando no seu barco por augas canarias.

Esta é a información que nos manda:

"Travesía de Semana Santa das Palmas ó sur de Furteventura, porto de morro jable. Fumos unha flotilla de tres veleiros ainda que o tempo estaba no límite de marejada, ventos de 20 nudos e mar de fondo de 3 metros. Todo ben, ainda que tiven que cambiar unha batería en Fuerteventura e teño que levar a coser a banda protectora do génova. Eu sigo de curso en curso e aguantando a crisis nas illas. SAUDOS. Cambio e corto".

A quí van as fotos:

E tamén non manda este video onde podemos ver como fan as probas de examen náutico en USA:

Unha forte aperta Javucho e sinto non ter podido estar aí este ano como estaba previsto. Quedamos para a seguinte. Até sempre. Cambio e corto.

O CHASULA EMPALMADO

2010-04-18T13:08:00.000-07:00

O pasado venres 9 de abril, o Chasula serviu de escenario e decorado para unha sesión fotográfica de alto nivel. As modelos enchían a cuberta posando para aqueles afortunados que poideron contemplar a beleza das rapazas.

Aquí van algunhas:

E aquí o video da emisión na TVE en Jalisia:

Así o veu Isidro Mariño (Capitán “Chancletas”), patrón da pasarela Chasula

Isidro manexando o aparato

Según explicou Isidro, as "periquitas" se portaron moi ben a bordo e toda a tripulación fixo boas migas co equipo de realización da reportaxe. A ver se para a próxima imos a bordo.

O obispo durmiñento

2010-04-09T17:40:00.000-07:00

A Araceli varada en Galicia

Os nosos amigos de Málaga coa súa barca de jávega finalmente e despois de moito bogar chegaron a Padrón. Como xa comentamos na entrada anterior fixeron o seu percorrido por etapas, condicionados pola climatoloxía (cousas do mar) e polos días dos que dispuñan (cousas de terra).

A "Rosario Ana" amarrada nos pantaláns das Joritas

O contacto cos “nosos homónimos” andaluces non é de agora, senón que xa ven de anos atrás. Estiveron con nos celebrando o VI Encontro de Embarcacións Tradicionais de Galicia, en xullo de 2005, e desde aquela mantívose o contacto, de feito varias embarcacións galegas asistiron ao seu I Encuentro Marengo, un evento realizado no seu centro de operacións, no malagueño barrio de Pedregalejo, onde se atopan os Astilleros Nereo, unha carpintería de ribeira emblemática coa que teñen unha especial relación.

A ruta no GPS

Ofrecémosvos, por xentileza dos amigos do CD La Espailla, unha imaxe de satélite na que se ve o trazado que completaron na etapa que cubriron desde o Porto de Meloxo, no Grove, ata Vilaxoán.

A tropa no Obradoiro "de plantón"

Tamén nos comentaba Carlos González que chegaron á Praza do Obradoiro para recibir a bendición obispal (a ese barco non lle entra máis o bicho), pero o bispo debeu de salir o sábado anterior porque non asistiu á cita.

Quedamos coa intriga da historia do obispo durminte.

A Araceli no Grove

2010-03-31T06:44:00.000-07:00

O pasado martes tiven oportunidade de coñecer aos amigos da Club Deportivo La Espailla, un grupo de amigos veteranos nesto do tema cultural e mariñeiro do barrio de El Palo, en pleno centro de Málaga.

O amarillo é a súa cor

Atópanse nestes mares esta semana inmersos nunha actividade que consiste vogar desde Arcade a Padrón, recreando a Ruta Marítima Xacobea. A pasada fin de semanas botaron ás augas galegas a súa barca de xábega ‘Araceli’, unha embarcación propia da Mediterráneo, construída hai algo máis de dous anos nos Astilleros Nereo, na mesma Mágala.

A ‘Araceli’ é unha réplica recente da ‘Nuestra Señora Virgen del Carmen’, a orixinal que conta con máis de 180 anos de vida nas súas madeiras; que mide 9 metros de eslora, pinta de branco e ten uns detalles moi coidados.

Preparando para botala ao mar

O mal tempo que lles cadrou desde a fin de semana forzounos a facer cambios no plantexamento da expedición, polo que decidiron achegarse por terra a Porto Meloxo, para volver a botar ao mar a embarcación e continuar remando desde alí cara a Padrón. Alí fun recibir ao grupo, que viña acompañado por Braulio Puga.

Unha vez alí, Braulio presentoume ao responsable da loxística e portavoz da expedición, que era Carlos González, un galego de Pontevedra que leva moitos anos afincado en terras malacitanas. Foi quen me contou que o CD La Espailla ten documentada a existencia de 9 barcas de xábega e que dúas delas (máis esta réplica) atópanse no poder do colectivo, e que están en perfecto estado de coidado e navegación, aínda que preferiron empregar a ‘Araceli’ para esta viaxe, a plota reúnese para celebrar 8 regatas a remos nas fins de semana de xullo e agosoto. Carlos tamén me falou de que estas embarcacións son de orixe fenicio, proba da fama de grandes navegantes desta civilización, e que este é o motivo de que luza nas amuras ese ollos tan características.

Botei unha man para baixar o barco do carro, fixémonos unhas fotos todos xuntos cas súas roupas amarelas, despedímonos e alá foron remando rumbo a Vilanova de Arousa, nunha etapa máis para completar a súa viaxe. O próximo domingo estarán na santiaguesa Praza do Obradoiro, con furgón, remolque, barco e todo para que o bispo lle bendiza a ‘Araceli’, e de volta para Málaga, pero esta vez sen remar.

Braulio de reporteiro a bordo facendolle fotos ao patrón

Quen será, será?

2010-03-24T06:40:00.000-07:00

Estamos en tempo de postulados e candidaturas para o X Encontro de Embarcacións de Galicia, polo de agora, segundo soubemos pola prensa, hai dúas iniciativas para acoller a décima edición e vixésimo aniversario da Grande Festa da Cultura e o Patrimonio Marítimo.

Hai que recoñecer que o feito de que concorran dúas candidaturas para a celebración dun Encontro é sempre unha boa nova, xa que os que estamos metidos nesto sabemos moi ben o que implica meterse en fonduras organizativas a este nivel.

A Asociación Cultural Dorna, da Illa de Arousa, e a Asociación Cultural Rompetimóns, de Carril, en conxunto coa Asociación Marítima e Cultural de Vilaxoán, son boa mostra da boa saúde da que goza a actividade máis representativa da FGCMF.

O prazo continúa aberto para aquelas entidades que desexen que o seu porto sexa sede do X Encontro, polo que no Boudevara decidimos animar un pouco o cotarro con unhas poucas fotos de encontros pasados, para ir abrindo boca, ata que a Xunta Directiva da Federación faga pública a súa decisión.

A Meca entrando en porto. Muros 2009

O Cempés en concerto. Ferrol 2007

A xeiteira aparellando. Ferrol 2007

Dornas do Grove. Ferrol 2007

Viñalar Fantastic Band. Cambados 2005

A Bicoca antes de ser sorteada. Cambados 2005

Mostra de modelismo naval. Illa de Arousa 2003

O cesteiro. Illa de Arousa 2003

Teatro de rúa de "Os Quinquilláns". Illa de Arousa 2003

Ben, e como xa fixemos no ano 2009, imos abrir unha enquisa para mirar as preferencias do persoal.
Así que en boudevara podedes manifestar as vosas preferencias e despois xa miraremos se acertades coa elección oficial.

Actualización:
Ahí vos quedan as noticias ás que nos referimos:

ASAMBLEA do 13 de marzo

2010-03-09T07:14:00.001-08:00

A Muller de Balboas con rizos entrando no Grobe. Verán 2008
Foto: Lino Prieto

Estimados soci@s, este vindeiro sábado, en cumprimento do acordado na Asamblea do pasado día 12 de febreiro, imos celebrar a 2ª Asamblea Xeral do ano coa seguinte orden do día:

Asamblea Xeral
sábado 13 de marzo 2010
20.00h 1ª convocatoria
20.30h 2º convocatoria
Local social: baixo da escalinata de San Tomé.
Tempo aproximado de Asamblea: 1 hora

ORDEN DO DÍA

1. Lectura acta anterior
2. Distribución e ratificación de cargos da nova directiva
3. Enmenda á Lei Xeral de Navegación Marítima
4. Dominio Web
5. Actuacións 2010. Creación de equipo de traballo se procede.
6. Rogos e preguntas

Duranta a Asamblea falaremos ademais da reunión coa FGCMF en materia de coordinación de regatas de dornas; e previamente, quedaremos a partires das 17.00h para limpeza e acondicionamento do local social. E como estamos en campaña de captación de novos socios, esta convocatoria vai tamén para aquelas persoas que teñan interese en achegarse ó Clube, ven como socios ou simplemente para informarse, seredes benvidos.
Tfono contacto:
Juan ("Cube"): 670652397

Pasade a voz para ós despistados, vémonos o sábado.

Nota aclaratoria: acabámonos de enterar de que o Faro de Vigo publicou hoxe unha información errónea relativa ó CMS polo que haberá que enviarlles unha nota aclaratoria e en todo caso preguntarlles de onde sacaron esa información. O lóxico sería que chamasen a alguén do Clube para ter información de 1ª man. Flaco favor nos fan os medios de prensa publicando datos falsos e sen contar con ninguén do Clube. En fin.

E para poñer o boce na boca da nova tempada que xa se sinte perto, esta foto do verán pasado:

Día de curso. Baixando velas para maniobra de atraque.
Foto: Lino Prieto